αποσπάσματα από το 4^ο βιβλίο

Της Υπαρξιακής Αναρχίας / Εσχατολογικής Ουτοπίας

(2 έντυπες εκδόσεις 1 σε e-book):

                                            Ê

Στο ανακάτεμα των θυτών με τα θύματα, τελικά (εκεί στο τέλος της Ιστορίας, στην αρχή της Ερμηνείας του Κόσμου) θα υπάρχουν μόνο θύματα.

(Το πρώτο σίγουρο είναι πως υπάρχουν προδιαγραφές λειτουργίας του Κόσμου. Το δεύτερο σίγουρο είναι πως ο Άνθρωπος δεν εί­ναι ο δημιουργός αυτών των προδιαγραφών. Και το τρίτο πως οι προδιαγραφές μπορούσαν να μη ήσαν βουτηγμένες στο αίμα).

 

(Γιατί άραγε ο άνθρωπος δεν καταδικάστηκε να σκοτώνει, όπως τα σαρκοβόρα ζώα, αφού στα εκατομμύρια χρόνια της παρουσίας του αυτό κάνει διαρκώς; Κι αν καταδικά­στηκε, προς τί η ηθική απορία μας, η ενοχή μας; Ή, αν δεν κα­ταδικάστηκε, αλλά απλώς κάνει κακή χρήση της «ελευθερίας» του, γιατί εκατομμύρια άλλες μορφές ζωής αλληλo - κατασπαράζονται;)

 

https://www.smashwords.com/books/view/297301

 

Ο συγγραφέας Θανάσης Φροντιστής ανθολόγησε αυτά τα λήμματα από το Ηλεκτρονικό Ημερολόγιό μου:

· Το συμφέρον δολοφονεί το αίσθημα δικαίου και τη λογική

· 10/7/14 το άπειρο μέγεθος αυτού του κόσμου, καταπίνει το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης

· 1/12/99 Τα σύνορα του εγώ 6 δις σύνορα

· 7/12/99 Μια πίστη στον άνθρωπο μια ελπίδα

· 11/1/2000 Ή το είναι του κόσμου είναι η αγάπη ή αν δεν είναι δεν μας ενδιαφέρει τι άλλο είναι.

· 10/3/2000 τα άτομα με συνείδηση και δυνατότητες «εμείς» είναι είδος σε ανεπάρκεια

· 29/10/2000 Όλες οι ουμανιστικές επαναστάσεις απέτυχαν γιατί όλα τα θύματα κρύβουν μέσα τους ένα θύτη.

· 21/7/2001 Εγωτικός ηδονισμός είναι το μεδούλι αυτού που λέμε παγκοσμιοποίηση.

· 1/8/2001 Ό,τι είναι αδύναμο, είναι καταδικασμένο να υποδουλωθεί ή να εξοντωθεί. Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση… συνειδητά κυριαρχείται από τον παραπάνω νόμο.

· 17/9/2001 Είμαστε τα ίχνη που αφήνουμε στις ψυχές και στις μνήμες των άλλων.

· 16/11/2001 Ο κόσμος δείχνει σαν μια κατασκευή την οποία ο κατασκευαστής της, αφού την ενεργοποίησε, την εγκατάλειψε στο πεπρωμένο των προδιαγραφών της.

· 5/12/2001 Η φαντασία, κάποιες φορές, είναι προσπάθεια υπέρβασης του πραγματικού, ακόμα και απόρριψής του.

· 8/2/2002 Κανένα δημιούργημα δεν είναι πραγματικά ελεύθερο, αφού δεν είναι η αιτία του εαυτού του.

· 26/4/2002 Για να μη μας καταβάλει η μελαγχολία της σήψης, ας κρυφτούμε στο καταφύγιο της οικογένειας, της φιλίας, της τέχνης, της κατανόησης.

Επισημαίνω τέλος κάποια αυτοπροσδιοριστικά στοιχεία του Διαμαντή και περίληψη του πιστεύω του:

· Πιστεύω μόνο στην Υπαρξιακή Αναρχία που στρέφεται μόνο κατά των όρων της ύπαρξης.

· Είμαστε τραγικοί συνοδοιπόροι προς το επέκεινα, μέσα στην αινιγματική όλο δάκρυα, πόνο και αίμα έρημο της ύπαρξης

· Πρώτος σκοπός μας πρέπει να είναι η μείωση του ανθρώπινου πόνου (το μέγιστο που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος όπως λέει ο Καμύ).

· Ελπίζω πως θα αφήσουμε πίσω μας έναν καλύτερο κόσμο από εκείνον που παραλάβαμε.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/2014/08/60.html?view=sidebar

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

15/χρονο (1999 – 2014)

 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (940 likes)

2013-12-30 (473)

 ? Κι αυτό από το 1^ο βιβλίο της 11/λογίας: (Η ύ­παρ­ξη ή ό­χι του Θε­ού, εί­ναι που νο­η­μα­τί­ζει την Ι­στο­ρί­α του Κό­σμου).

Και σκέφτομαι: Πράγματι, το Ναι της ύπαρξης του Θεού νοηματίζει την Ιστορία του Κόσμου, αλλά με ένα νόημα απροσέγγιστο. Και είναι ο πόνος, τα δάκρυα, το αίμα που βιώνουν τα όντα, η αιτία που δεν αποκωδικοποιείται το νόημα από την ανθρώπινη νόηση.

http://diamflorakis.blogspot.gr/

Ø Μαίρη Παπαγιαννίδου (περιοδικό Δίφωνο τεύχος 69 6/2001 για

Τα Γονίδια Της Αγιότητας –που θα κυκλοφορήσουν σύντομα):

...Εξηντάρης ντεντέκτιβ αναλαμβάνει υπόθεση μέσω ιντερνέτ και ξεκινάει την παρακολούθηση ενός τύπου που έχει μεταλλαχτεί από κάθαρμα σε άγιο!

Ο έλληνας Ρέημοντ Τσάντλερ

https://www.smashwords.com/books/view/308907

Η 115^η  άποψη για το

«ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ»

από τον Μάκη Ανδρονόπουλο:

 Το διάβασα πρόσφατα. Είναι η επιτομή της σκέψης του Φλωράκη, η ανθρωπιά ως έσχατη σανίδα σωτηρίας. Μια ανθρωπιά που βασίζεται στην βιοματική βαθιά κατανόηση του άλλου ..με συνέπεια τη συγγνώμη. Ένας συγκλονιστικό ψυχαναλυτικό θρίλερ, όπου ο τρομοκράτης και ο διώκτης του ταυτίζονται μέσα από επίπονες διεργασίες, που όμως είναι εφικτές μόνο όταν η καρδιά και το μυαλό παραμένουν ορθάνοικτα...

http://diamflorakis5.blogspot.gr/2014/08/60.html?view=sidebar

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

(αστυνομική λογοτεχνία εμπλουτισμένη με στοχασμό και στοιχεία ε.φ. αποσπάσματα)

Ω! πόσο αμέριμνοι, αθώοι, τραγικοί τρέχουμε με­ρικές φορές να συναντήσουμε τους κεραυνούς κά­ποιων γεγονότων! (Όπως το Τίποτα την αρχή του Κόσμου. Όπως ο Κόσμος το Τίποτα).

«Δεν περνάει κι ο καιρός για να πεθάνουμε…»

(Μπάρμπας, περπατώντας, μιλάει μόνος του. Στουρνάρη, Εξάρχεια, Πέμπτη μεσημέρι

Ό,τι πιο σαρκαστικό, υπαρξιακά αναρχικό προς την όποια Δημιουργό Πρώτη Αιτία διάβασα μέχρι σήμερα. Δείτε το: http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/509/athens-voices-509