Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2015
114η
άποψη:
Σας αρέσει;
Είναι η εικόνα του κόσμου που έδωσε ο Διαμαντής Φλωράκης στο βιβλίο του “Τα
πονοτρόνια και οι αναρχικοί του απόλυτου” γραμμένο –παρακαλώ- το 1964!!! Ίσως
το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που καλύτερό του δεν έχω
διαβάσει στα πολλά χρόνια που ασκήθηκα στο είδος αυτό.
Απόσπασμα από την 7η
έντυπη έκδοση του μυθιστορήματος:
«ΤΑ ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ
ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ»
Μας λείπει ο
σωστός, ο ουσιαστικός τρόπος επικοινωνίας. Τί μπορούμε να βάλουμε
στους ήχους, στα γράμματα των λέξεων; Ελάχιστα πράγματα, μηδαμινά.
Τί αντίκρισμα έχουν αυτά
που νιώθουμε στις λέξεις; Κανονικά, θα 'πρεπε να μπορούμε να μεταδίδουμε
τα συναισθήματά μας, σκέφτηκα. (Τα
όργανα που μας έδωσε η Φύση για επικοινωνία, είναι κατώτερα των αναγκών
μας, των δυνατοτήτων μας. Κι αυτό έχει προκαλέσει μία τραγική ετερογονία
στις μεταξύ μας σχέσεις. Οδήγησε την ανθρώπινη Ιστορία σε λάθος κατεύθυνση).
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015
Νέο απόσπασμα από την 9η
έντυπη έκδοση
του μυθιστορήματος:
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ήταν μία υπόθεση: Αυτό που βλέπουμε, νιώθουμε, ονομάζουμε
Σύμπαν, ίσως είναι ένα από τα κύτταρα κάποιου σώματος, που ζει σε κάποιο
άλλο Σύμπαν.
Ήταν ο πολλαπλασιαμός μίας υπόθεσης: Και το άλλο Σύμπαν,
ένα κύτταρο από ένα ακόμα σώμα, μέρος ενός Σύμπαντος, μέχρι το άπειρο
των επαναλήψεων.
Ήταν ένα ερώτημα: Ποια είναι η Αλήθεια για ένα κόσμο που βρίσκεται στο «μέσο» του άπειρου αυτών των κυττάρων - συμπάντων, συμπάντων - κυττάρων; Ποια η Αλήθεια για ένα κόσμο δυο μονάδες πριν το «κέντρο» του άπειρου αυτών των κόσμων, δυο μονάδες «μετά», ένα εκατομμύριο «πριν», «μετά»;
Ήταν ένα ερώτημα: Ποια είναι η Αλήθεια για ένα κόσμο που βρίσκεται στο «μέσο» του άπειρου αυτών των κυττάρων - συμπάντων, συμπάντων - κυττάρων; Ποια η Αλήθεια για ένα κόσμο δυο μονάδες πριν το «κέντρο» του άπειρου αυτών των κόσμων, δυο μονάδες «μετά», ένα εκατομμύριο «πριν», «μετά»;
Νέο απόσπασμα από την 9η έντυπη έκδοση
του μυθιστορήματος:
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το Μηδέν,
είχε, πριν την έναρξη του Χρόνου, ποθήσει κάποιο
περιεχόμενο. Η Ύλη ένα αντίκρισμα
Ιδεών. Το Τυχαίο ένα σκοπό. Το Χάος μία Τάξη. Η Ουτοπία θα τους τα
έδινε. Από τον σταυρό της επάνω θα τα έδινε. Ακόμα κι αν δεν τα 'χαν
ποθήσει. Αν δεν ήταν αναγκαίο. Ναι, θα τα 'δινε όλα αυτά η Ουτοπία, γιατί τώρα ήξερε πως ο Άνθρωπος έπρεπε να γίνει η Συνείδηση του Κόσμου…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


