?Από το «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» κι αυτό: Μιλούσαν για
ειρήνη σκοτώνοντας. Οραματίζονταν την αγάπη πολεμώντας. Την ισότητα
ποθούσαν, αποκτώντας περισσότερα αγαθά και δύναμη, για να την επιβάλλουν.
Κάποτε, όλοι παραδέχτηκαν πως μόνο η πνευματική τελειότητα, θα
τους έφερνε εκεί που ποθούσαν και έπρεπε. Αυτό ήταν το τελευταίο
τους λάθος. Γιατί η πνευματική άνοδος που τους χρειαζόταν για να πετύχουν
ό,τι οραματίστηκαν, για να υπάρξει, προϋπόθετε τ' αποτέλεσμα των
συνθηκών που επεδίωκαν. Κατάλαβαν δηλαδή πως αναζητούσαν την αρχή
ενός κύκλου. Συνειδητοποίησαν πως χρειαζόταν να μετατρέψουν το αιτιατό
σε αιτία. (Σύσταση: Ξαναδιαβάστε τη
φράση).
Και
σκέφτομαι: Η άποψη εκείνων των φανταστικών, μυθιστορηματικώνανθρώπων σκοτώνει την Ελπίδα. Κι αυτός ο
φόνος υποδηλώνει σαδιστική μανία της Πρώτης Αιτίας. Όμως, ούτε ο Θεός είναι
λογικό να σκέφτεται έτσι , ούτε το Τυχαίο του Μηδενόςείναι δυνατόν γενικά να σκέφτεται. Να
δημιουργεί… (Αυτή είναι, παραδόξως, η πρόσφατη άποψη των οπαδών της υλιστικής
ερμηνείας που ισχυρίζεται πως το Μηδέν είναι η Πρώτη Αιτία δημιουργίας του
χωροχρονικού συνεχούς και των όντων του. Ήγουν: όπου η επιστήμη αρνείται τον
εαυτόν της, την αιτιοκρατία της λογικής της πιστεύοντας πως εκ του Μηδενός
είναι δυνατόν να παραχθεί κάτι! Δηλαδή, σχεδόν η μισή ανθρωπότητα στοχάζεται
λάθος το κύριο ερώτημα του ανθρώπου. Και η άλλη μισή, φαντάζεται τον Θεό με
λάθος προσωπείο- πιστεύει δηλαδή πως η Δικαιοσύνη είναι υπέρτερη αξία της
Αγάπης-Σύσταση: Διαβάστε μέχρι την ερμηνεία της, την τελευταία φράση. Περιέχει
το ανώτερο ποιοτικά προσωπείο του Θεού, μέχρι στιγμής. Ένα ακόμα δηλαδή από τα
άπειρα άλλα που διαθέτει).
? Ο
Στίβεν Χόκινγκ σε χθεσινή συνέντευξή του, -γράφει η σημερινή (3/12/14)
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ- λέει πως: «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει το τέλος του
ανθρώπινου είδους».
Και
σκέφτομαι αυτά: Σε αντίθεση με τη δυστοπική πρόβλεψη του Χόκινγκ, 41 χρόνια
πριν στο μυθιστόρημα ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ περιέγραφα μηχανικά όντα τεχνικής
νοημοσύνης που αυτοεξελίσσονταν όχι μόνο νοητικά αλλά και ηθικά, αποκτώντας αίσθημα
Δικαιοσύνης, με το οποίο τελικά έσωσαν
Ηθικά την έννοια Άνθρωπος. Πρόσφατα σκέφτηκα μια νουβέλα στην οποία τα μηχανικά
όντα κατακτούν και την αγιότητα της Αγάπης, οπότε… οπότε ας προτρέψω τους αναγνώστες
αυτού του ποστ να ενεργοποιήσουν τη φαντασία τους.
?Ο νεαρός
ποιητής είπε: Πού βλέπουν τον Θεό μέσα σ’ αυτόν τον αιματηρό κόσμο του μίσους, του
αίματος, της αδικίας, της φθοράς και, εντέλει, του θανάτου; «Κοίταξε μέσα σ’ ένα δάκρυ συμπόνιας για να δεις αυτό που ψάχνεις», είπε ο
γηραιός της παρέας. «Εκεί ο Θεός και η Ανάσταση».