Για τους αγγλόφωνους του πλανήτη:

http://www.amazon.com/Ponotrons-Anarchists-Absolute-Diamandis-Florakis-ebook/dp/B00ALHJBH0/ref=asap_B009Z0IEZE_1_2?s=books&ie=UTF8&qid=1417069444&sr=1-2

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (798 likes)

2013-12-26 (467)

? Κι αυτό από το «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»: (Στο Εί­ναι του Κό­σμου η κυ­ρί­αρ­χη βού­λη­ση εί­ναι ε­κεί­νη του υ­πάρ­χειν και ό­λες οι άλ­λες α­κο­λου­θούν; Αν ναι, τό­τε μην α­να­ζη­τά­τε τον Θε­ό, για­τί, ή δεν Υ­πάρ­χει, ή Εί­ναι κρυμ­μέ­νος στο α­πρό­σι­το).

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

Νέο απόσπασμα από το 2^ο μυθιστόρημα της αστυνομικής 5/λογίας

 

που θα κυκλοφορήσει σε 2^η έντυπη έκδοση τον Δεκέμβρη:

 

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

 

«Ζαρατούστρας, λοιπόν… Ένα βιβλίο που με συγκλόνισε… Αλήθεια ποια είναι η γνώμη σας γι΄ αυτό το ενάντιο στις υπάρχουσες αξίες ποιητικό κείμενο;» λέει η Ράνια.

«Δεν έχω γνώμη. Είναι η έκτη προσπάθεια που καταβάλω για να το διαβάσω. Όλες οι προηγούμενες απέτυχαν. Φοβάμαι πως το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Κάτι άγνωστο με διώχνει μακριά του, σε αντίθεση με τα άλλα κείμενα του που με θέλγουν», της λέει με την μπάσα φωνή του, που, όμως, απροσδόκητα έχει μία γλυκιά, ανθρώπινη απόχρωση.

Η Ράνια νιώθει αιφνιδιασμένη από την ευκολία με την οποία ο Μανουσάκης της άνοιξε τις πύλες επικοινωνίας του. Αυτός ο αιφνιδιασμός έσκαψε ένα χαντάκι αμηχανίας. Έφερε μία καθυστέρηση στην ατάκα της, που ήταν:

«Αλήθεια… τι σας έθελξε από το υπόλοιπο έργο του;».

«Η ευστοχία των ψυχολογικών του παρατηρήσεων, η προαναγγελία κάποιων δεινών που μάτωσαν την Ευρώπη, μάτωσαν τον 20^ο αιώνα, η αναγνώριση της μεγαλοφυΐας του Ντοστογιέφσκι μόνο από την τυχαία ανάγνωση ενός έργου του. Του “Υπόγειου”, νομίζω. Αλλά, κυρίως, η απέραντη αίσθηση μοναξιάς που αποπνέουν τα έργα του, καθώς και η άδικη μοίρα που σημάδεψε τη ζωή του. Όμως, καθόλου δεν συμφωνώ με τον πυρήνα της φιλοσοφίας του, που είναι η δημιουργία ενός νέου τύπου ανθρώπου λυτρωμένου από κάποιες ηθικές αξίες, που εκείνος θεωρούσε ως αιτία της καθήλωσης του είδους μας στο επίπεδο του ανθρώπου… Ακόμα, είναι και η ανεξήγητη αδυναμία του να καταλάβει πως η πίστη του στην “Αιώνια Επιστροφή” έπρεπε να τον υποχρεώσει να διατυπώσει τις φιλοσοφικές προτάσεις του ως προαναγγελία έλευσης του υπεράνθρωπου, και όχι, όπως έκανε, ως υπόδειξη, πρόταση δημιουργίας του. Ό,τι έγινε θα ξαναγίνει. Ό,τι συμβαίνει ξανασυνέβη, λέει μεταξύ πολλών άλλων η “Αιώνια Επιστροφή”… Μόνο αυτός και ο Βούδας φαντάστηκαν την αέναη κόλαση (του αίματος και του πόνου των υπάρξεων) την παντελή έλλειψη ελευθερίας στη ανθρώπινη βούληση. Δεν ήταν ένας χαρούμενος πεσιμισμός η φιλοσοφία του, όπως πίστευε. Μία αλύτρωτη, μηχανιστική άσκοπη, αέναη κόλαση, σταύρωση των όντων πάνω στον σταυρό του πόνου, με μοναδική πιθανότητα λύτρωσης στην κατάκτηση της Νιρβάνας του Τίποτα και αιτία όλων αυτών το Τυχαίο, έβλεπε μέσα στο γίγνεσθαι. Κι αυτή η ματιά καθόλου δεν με βρίσκει σύμφωνο…».

https://www.smashwords.com/books/view/308561

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (798 likes)

2014-3-31 (486)

 ? Σκέφτομαι: Η Τέχνη δεν είναι μόνο αιτιατό της δίψας μας για ηθικό βίο, είναι και αίτιο δημιουργίας ηθικού βίου. Παράδειγμα: Η χειρονομία του επισκόπου στους «Αθλίους» του Β. Ουγκώ προς τον Γιάννη Αγιάννη (με τα κλεμμένα κηροπήγια) προσωπικά με δίδαξε (υποσυνείδητα) σε παιδική ηλικία το μεγαλείο της Συγνώμης. Η δε μεταστροφή του Γιάννη Αγιάννη (από το μίσος, την έχθρα, στην Αγάπη) μου αποκάλυψε τις τεράστιες (σε ύπνωση) ηθικές ανθρώπινες δυνατότητες. Το ίδιο το ανθρώπινο πεπρωμένο. Και είμαι σίγουρος πως το ίδιο έχει συμβεί με εκατομμύρια άλλους που διάβασαν τους «Αθλίους».

 Ê

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

Απόσπασμα από το 2^ο μυθιστόρημα της αστυνομικής 5/λογίας

που θα κυκλοφορήσει σε 2^η έντυπη έκδοση τον Δεκέμβρη:

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

…………………………………………………………………………………………….

Όταν σας περιγράψω το περιεχόμενο της κασέτας, περιμένω να σας δημιουργηθεί έντονη απορία γιατί η Ράνια κι εγώ το εκτιμήσαμε ως σημαντικό γεγονός και στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του Μανουσάκη. Στη συνέχεια όμως, αν σας πληροφορήσω πως ο Μανουσάκης, καθημερινά έβλεπε και ξαναέβλεπε το ολιγόλεπτο αυτό ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας μία παράξενη εμμονή, βλέπω την απορίας σας να υποχωρεί.

Λοιπόν. Ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ της National Geographic ήταν που έδειχνε, πολύ παραστατικά, τον θάνατο (και ό,τι προηγήθηκε και ακολούθησε) μίας αντιλόπης από ένα αιλουροειδές. Και ένας, στα ελληνικά, τίτλος που έλεγε αυτό: Η ΠΕΡΊΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ, που μας οδήγησε στην εκτίμηση που σας προανέφερα.

Πριν σας υποβάλω ένα ερώτημα, χρήσιμο θα είναι να σας περιγράψω πιο αναλυτικά το ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ. Λοιπόν: Το πρώτο πλάνο δείχνει μία αντιλόπη που βόσκει αμέριμνη στην όχθη μίας λίμνης κυκλωμένης από καλαμιές, σε κάποια
 αφρικάνικη σαβάνα. Το δεύτερο πλάνο δείχνει ένα στικτό αιλουροειδές σκυμμένο, σφιγμένο και χωμένο μέσα στις καλαμιές να παρακολουθεί την αντιλόπη. Ο φακός κάνει ζουμ στα μάτια του. Μεγάλα, αιμάτινα με σκοτεινιά στο βάθος τους. Το επόμενο πλάνο κάνει ζουμ στα μάτια της αντιλόπης. Βλέπω μία ηρεμία, μία αθωότητα μέσα τους. Στη συνέχεια ο φακός επιστρέφει στο αιλουροειδές. Το δείχνει να συσπειρώνει το σώμα του και μετά να εκτινάσσεται. Να καταπίνει την απόσταση που το χωρίζει από την αντιλόπη, στην οποία ο φακός επιστρέφει. Τη δείχνει ανήσυχη να στρέφει το κεφάλι της προς την πλευρά του αιλουροειδούς, και μετά, με τα μάτια πλημμυρισμένα από πανικό, να κάνει το πρώτο της άλμα προς την σωτηρία που όλο και απομακρύνεται. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τα δόντια του αιλουροειδούς έχουν μπηχτεί στον λαιμό του και στα μάτια του μία απορία, ίσως και ένα παράπονο μαζί με τη φρίκη, το ανείπωτο του θανάτου.

Και τώρα το ερώτημα που θέλω να σας θέσω: Τι υπάρχει για σας μέσα στις σκηνές που προσπάθησα να σας περιγράψω. Τι σημαίνει το: Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ του τίτλου που έφερε το ντοκιμαντέρ; Ποια περίληψη υπαινίσσεται, ποιο νόημα; Γιατί ο Μανουσάκης έβλεπε και ξαναέβλεπε τον φόνο μίας αντιλόπης;

https://www.smashwords.com/books/view/308561

 

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (797 likes)

2014-05-10 (496)

 

? Κι αυτό από τον «ΕΧΘΡΟ»: Το αιλουροειδές σώμα που κινείται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, είναι ανθρώπινο, πιο συγκεκριμένα, είναι της Μόνικας. Λίγες μέρες και κάποια γεγονότα χρειάστηκαν, μόνο, για να τη μεταμορφώσει η βούλησή της για επιβίωση. Τώρα, το σύμπαν της Μόνικας, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπο με τα πάντα. Γνωρίζει αμετάκλητα, το μοναδικό νόμο που διέπει τα όντα: Αληθινό, σω­στό, καλό είναι ό,τι υπηρετεί την ανάγκη μου για ευτυχία, κατάκτηση, αιωνιότητα. Δηλαδή, ουσιαστικά, μόνο ο εαυτός μου. Ο άλλος άνθρωπος, τo’ άλλο ον, είναι μέσο για τους σκοπούς μου, ή εχθρός μου.

Και λέω: Ναι αυτή είναι η συμπύκνωση «Των Όρων της Ύπαρξης» που δεν θέσαμε, υποχρεωθήκαμε να υπακούσουμε, αποφασίσαμε να υπερβούμε μέσω των Θρησκειών, της Φιλοσοφίας, της Τέχνης, αλλά και της βοήθειας που μας προσφέρουν οι όροι της ύπαρξης (μέσω της αυτοαναίρεσής τους). Είναι τελικά το σενάριο της ύπαρξης των όντων τραγικό, αιματηρό, αινιγματικό, ακατανόητο, σαρκαστικό, αντιφατικό και κάπως ελπιδοφόρο. Ναι, άγιοι και φονιάδες είμαστε όλοι αθώοι. Ας αγκαλιαστούμε. Αυτό είναι το Μέλλον μας…

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

απόσπασμα από το 9^ο βιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας / Εσχατολογικής Ουτοπίας

Ο ΕΧΘΡΟΣ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

Ê

(Ποια είναι η πατρίδα της αθωότητας μας, του πόθου μας για ενότητα, για αγάπη, αφού δεν είναι,, σε καμιά περίπτωση, το σφαγείο του πραγματικού; Το όνειρο, είπατε; Μα καλά, αυτό δεν είναι ένα παράγωγο του πραγματικού; Έστω και ως άρνηση, ή συμπλήρωση, ή προσπάθεια φυγής, το όνειρο δεν είναι αιχμάλω­το του πραγματικού, άρα και μια παγίδα για μας; Προσέχετε: Τα απόλυτα μεγέθη έχουν, πιστεύω, ένα βασικό χαρακτηριστικό: Δεν περιέχονται σε άλλα. Αν ο χωρόχρονος είναι πεπερασμένος, τότε, υποχρεωτικά, τον περιέχει ο Θεός ή το Τίποτα. Είναι, δη­λαδή, ένα, σχεδόν, μηδενικής έκτασης σημείο που εξαπλώνεται, για να καταρρεύσει -και το αντίστροφο, φυσικά-μέσα σ’ ένα α­πόλυτο μέγεθος. Τώρα, με το γνωστό επιχείρημα, πως από το τίποτα δε γεννιέται τίποτα, θέλω να πιστεύω πως ο Χωρόχρονος περιέχεται μέσα στον Θεό. Ταυτόχρονα, πιστεύω πως μέσα στον πεπερασμένο χωρόχρονο υπάρχει ένα μέγεθος που τείνει προς τ⁷ απόλυτο: Η Βούληση των όντων για ελευθερία. Κι αυτή η βού­ληση., κυρίως, είναι που μ’ έκανε να φανταστώ την ιστορία που διαβάζετε. Κοντολογίς, πρόκειται για μια παραλλαγή σταύρω­σης. Για σύγκρουση του Απόλυτου με τον εαυτό του. Όσο για τους πραγματιστές, τους αιτιοκράτες, τους υλιστές και μερικούς ιδεαλιστές που ταξίδεψαν με τ⁷ όχημα της ιστορίας μου μέχρι εδώ, έχω να πω αυτό: φυσικά, πρόκειται για ψευδοπρόβλημα που τίθεται στον χώρο του φανταστικού του αφηρημένου, οπότε, είναι καιρός να κατέβουν από την ιστορία μου που, υποτίθεται πως, ξετυλίγεται κατά τη διάρκεια της αντιστροφής του δεύτε­ροί νόμου της θερμοδυναμικής. -ξετυλίγεται, δηλαδή σ’ ένα Σύμπαν το οποίο καταρρέει,, κερδίζοντας σ’ ενέργεια και τάξη, σ’ ένα Σύμπαν όπου η Φαντασία ορίζει την Ουτοπία των ουτοπιών).

 

https://www.smashwords.com/books/view/306378