ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

23/1/2002 (115)

Ø Ήταν ανυπαρξία της αυτοαιτίας του Τίποτα, η αιτία της αυτοαιτίας του Θεού ή της Ύλης.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2013-11-8 (421)

Ø Γράφει στον Επαναστατημένο Άνθρωπο (σελ. 319) ο Καμύ: Η τέχνη αμφισβητεί το πραγματικό, δεν αποφεύγει όμως να σταθεί μπροστά του». Και σκέφτομαι αυτό που είπε ο Νίτσε: «Όποιος κοιτάει μια άβυσσο, τότε κι εκείνη όποια κοιτάει μέσα του».

https://www.smashwords.com/books/view/381261

12^η Άποψη (από 109):

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ø Δεν ξέρει αν υπάρχει Δημιουργός και μάλλον λίγο τον ενδιαφέρει. Θεωρεί όμως λιγότερο παράλογη την πιθανότητα να υπάρχει, από το ενδεχόμενο της αυτοπραγμάτωσης της ύλης. Σκέφτεται ότι ο μόνος τρόπος να δώσει κανείς αξία στην έρημο της ζωής είναι η Αγάπη και μόνο γι΄ αυτή ενδιαφέρεται. Μια αγάπη υλική, όχι μεταφυσική. Μια αγάπη επαναστατική, σχεδόν πολιτική. Μια αγάπη που μπορεί να στηρίξει τον άνθρωπο απέναντι στις ύποπτες προθέσεις του κατασκευαστή του κόσμου.

Ο Διαμαντής Φλωράκης αντιπαρατάσσει στον οδυνηρό παραλογισμό της άσπλαχνης δημιουργίας την αγάπη, ως υπέρβαση του θανάτου. Και το έκανε και συνεχίζει να το κάνει επί 50χρόνια με τα 20 βιβλία και το ηλεκτρονικό του ημερολόγιο ως καθημερινή πολιτική πράξη. Ο Φλωράκης είναι ένας μοντέρνος ευαγγελιστής της αγάπης, ο οποίος επέλεξε το πεδίο του φανταστικού για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να αντέξουν τα εσχατολογικά ερωτήματα που ταλανίζουν τους ήρωές του.

Ο Διαμαντής Φλωράκης αναγνωρίζεται ως ο κορυφαίος της λογοτεχνίας της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα η κυρίαρχη εκδοτική και κριτική βιομηχανία δεν μπόρεσε να σπάσει το κέλυφος του φανταστικού του κόσμου και να ανακαλύψει την ουσία της σκέψης και της γραφής του. Ο Φλωράκης είναι μέτρο της μυωπίας του mainstream εκδοτών και κριτικών εδώ και δεκαετίες. Όχι επειδή προάγει ανατρεπτικές ιδέες για το σύστημα (αυτές αντιμετωπίζονται εύκολα), αλλά επειδή η γραφή του γονιμοποιεί σκέψεις, αλλάζει ζωές (κι αυτά δεν είναι ανεκτά από το σύστημα).Είναι ευκολοδιάβαστος, αλλά δεν είναι εύπεπτος.
Ο Διαμαντής Φλωράκης που άρχισε να μεταφράζεται στα αγγλικά, να ανθολογείται και να μπαίνει στα λεξικά, είναι συγγραφέας της επιστημονικής φαντασίας όσο είναι και ο Μισέλ Ουελμπέκ. Ο Φλωράκης είναι συγγραφέας του υπερβατικού ή μάλλον καλύτερα του υπαρξισμού. Η αγάπη που «διδάσκει» δεν προκύπτει από την επέμβαση στο σημείο του εγκεφάλου Χ52, όπως στην «Επιστροφή από το μέλλον» (1975), αλλά είναι μια αγάπη φυσική, μια λογική συνέπεια του τεράστιου φόρου αίματος που έχει πληρώσει ο άνθρωπος και του παραλογισμού της ζωής. Η γραφή του απλή, μινιμαλιστική. Οι λέξεις του επικίνδυνα δυνατές έτσι όπως τις παρατάσσει. Τα νοήματά του δυνατά, σαν γροθιά στο στομάχι. Η πλοκή του κινηματογραφική, αγχωτική, ενίοτε αστυνομική.

Δεν γνωρίζω όλο του το έργο. Τον αγάπησα στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 με το βιβλίο «Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου», με την «Εισβολή στο αύριο», με τη «Θέα από τα χτισμένα παράθυρα»… για να χαθώ μετά. Τον ξαναβρήκα το 1997 με την έκδοση από τον ΚΑΚΤΟ της ογκώδους δεκαλογίας του «ΑΝΑΡΧΙΑ – Δέκα μυθιστορίες υπαρξιακής αναρχίας», όπου πέρα από τα προαναφερθέντα βιβλία, περιελάμβανε και τα εξής: «Στα ίχνη του Ανύπαρκτου», «Η νοσταλγία του Τίποτα», «Ο Καιάδας», «Η έσχατη αναρχία», «Ο εχθρός» και «Το σύνδρομο του Χάους». Η καθημερινότητά μου όμως δεν μου επέτρεψε να τελειώσω τις 960 σελίδες της δεκαλογίας, που τώρα έχει εμπλουτισθεί με ένα ακόμη βιβλίο. Χάθηκα και πάλι.

Τον ξαναβρήκα όμως πριν από ένα χρόνο σε μια αναδιάταξη των βιβλίων μου, που έφερε στην επιφάνεια δυο καταπληκτικές, αξεπέραστες νουβέλες του Διαμαντή Φλωράκη,«Το ναρκοπέδιο» και την «Έκρηξη» (που θα μπορούσε να είχε γράψει ο Μπόρχες).Τον αναζήτησα μέσω facebook και τον βρήκα. Γίναμε «φίλοι» και έκτοτε παρακολουθώ τις αναρτήσεις του. Έτσι, μπόρεσα να πληροφορηθώ ότι το βιβλιοπωλείο ARS NOCTURNA θα τον τιμούσε με μια εκδήλωση και να βρεθώ εκεί την περασμένη Παρασκευή, να του σφίξω το χέρι, να ακούσω την στεντόρεια φωνή του και να αντικρίσω το νηφάλιο και ισχυρό βλέμμα ενός μεγάλου «κυνηγού του απόλυτου» μέσα από τα κοβάλτινα μάτια του. Τι ωραίος που είναι ο δάσκαλος στα 77 του!

ΥΓ: Εννοείται ότι η δεκαλογία είναι δίπλα στο κομοδίνο μου…

Δημοσιεύτηκε20th May από τον χρήστη Makis Andronopoulos

http://diamflorakis5.blogspot.gr/2014/08/60.html?view=sidebar

Ετικέτες: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 

Για ελληνομαθείς του πλανήτη

 Βιβλία μου σε βιβλιοθήκες του εξωτερικού

Βιβλιοθήκη Κογκρέσου ΗΠΑ

 

Εθνική βιβλιοθήκη Γερμανίας:

http://viaf.org/viaf/74261960/

Εθνική βιβλιοθήκη Αυτραλίας:

http://trove.nla.gov.au/people/1060620?c=people

 αλλά και της Ελλάδας:

  7 βιβλία μου

Στην ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Για όσους τα αναζητούν (υπάρχουν και τέτοιοι) και δεν τα βρίσκουν στα βιβλιοπωλεία:

http://nbib.nlg.gr/Author/Home?author=%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%B1%CC%81%CE%BA%CE%B7%CF%82+%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B7%CC%81%CF%82+%281963-%29

..................................................................................................

 

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2013-12-30 (473)

? Κι αυτό από το 1^ο βιβλίο της 11/λογίας: (Η ύ­παρ­ξη ή ό­χι του Θε­ού, εί­ναι που νο­η­μα­τί­ζει την Ι­στο­ρί­α του Κό­σμου).

Και σκέφτομαι: Πράγματι, το Ναι της ύπαρξης του Θεού νοηματίζει την Ιστορία του Κόσμου, αλλά με ένα νόημα απροσέγγιστο. Και είναι ο πόνος, τα δάκρυα, το αίμα που βιώνουν τα όντα, η αιτία που δεν αποκωδικοποιείται το νόημα από την ανθρώπινη νόηση.

http://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

 

11^η Άποψη (από 109):

Ø Άγγελος Φουριώτης (εφημερίδα Απογευματινή, για τα δύο πρώτα βιβλία της δεκαλογίας): «…Τρίτη έκδοση ενός καλογραμμένου βιβλίου ε.φ., όπου κύριο στοιχείο του μένει η έντονη, μ΄ αδρά κίνητρα, έκφραση της υπαρξιακής αγωνίας του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στο δέος που γεννά το έξαλλο της τεχνολογίας».«Και σ΄ αυτό, το καλογραμμένο και σύννομο προς ό,τι λέμε μυθ. Ε. φ. βιβλίο (6^ηέκδοση) ο συγγραφέας θέτει επί τάπητος το σύγχρονο υπαρξιακό πρόβλημα, που παίρνει, πλέον, τη μορφή συγκλονιστικής αγωνίας. Ο συγγραφέας έχει τον τρόπο να κρατά τον αναγνώστη κοντά του και να του κεντρίζει, με θεμιτό τρόπο, το ενδιαφέρον». Κι εδώ μια αναφορά στο ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ σε pdf:

http://invenio.lib.auth.gr/record/65474/files/npa-2006-36099.pdf

 

7^η Άποψη:

Ø Θανάσης Μαντζάρας: (περιοδικό «ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ» τεύχος 2^ο -9/1994. Για τη δεκαλογία): Ο Δ. Φ. είναι ένας ιδιότυπος και βαθύς συγγραφέας δίχως μιμητές, προς το παρών, στον ελληνικό χώρο. Ίσως γιατί επέλεξε ή του έπεσε ο κλήρος, να διατηρήσει ό,τι το πιο ανθρώπινο μέσα στη λογοτεχνία, στην εποχή του Κυνικού Λόγου. Τα βιβλία αυτής της «δεκαλογίας της ουτοπίας», είναι παράξενα και γοητευτικά εγχειρήματα, δέκα παραλλαγές στο θέμα της σχέσης του Ανθρώπου με το Απόλυτο. Ο συγγραφέας πιστεύει στη σχέση αυτή τελικά, ανάγεται και εξαντλείτε η λογοτεχνία, η τέχνη γενικότερα. Ουτοπικές μυθιστορίες (ή μυθιστορήματα εσχατολογικής ουτοπίας, όπως τα ονομάζει ο ίδιος) που το «ουτοπικό» τους συνίσταται σε μία ώθηση της Ιστορίας στα όριά της, μέσα από τη χρήση μελλοντολογικών ή επιστημονικο-φανταστικών στοιχείων, σε μία αδρά δοσμένη πλοκή όπου εμπλέκονται άμεσοι ανθρώπινοι χαρακτήρες. Μέσω του έρωτα, του φόνου, επιστημονικών ανακαλύψεων, ή απλά δια της αντιστροφής του Χρόνου σ΄ ένα παλλόμενο σύμπαν, ο Άνθρωπος, στα μυθιστορήματα αυτά, έλκοντας πίσω του όλη τη Δημιουργία, προκαλεί τη σιωπή της Άλλης Μεριάς, ν΄ απαντήσει ή να επιβεβαιώσει την ανυπαρξία της. (Μία απάντηση που αξιώνει ο ανείπωτος πόνος των όντων). Ζητά να μάθει αν η ύλη έχει ηθικό αντίκρισμα, αν καθρεφτίζει ένα κόσμο ιδεών, αν τελικά υπάρχει νόημα σ΄ αυτήν την «αιματηρή αναπαράσταση του Κόσμου», μη αντέχοντας άλλο να την παρακολουθεί επί σκηνής, όπου παίζει κι ο ίδιος. Η ουτοπίας τους έγκειται ακόμη, στην πραγματοποίηση του «άλματος» εκείνου, που ο Καμύ, στον «Μύθο του Σίσυφου», αποδίδει στους παράλογους φιλοσόφους και συγγραφείς (από τον Κίρκεγκωρ ως τον Ντοστογιέφσκι) δια του οποίου η παρουσία Του μοιάζει να επικυρώνεται με κάθε ένδειξη της Ανυπαρξίας Του. (Έχουμε εδώ, όχι μία θεοδικία, αλλά «σωτηρολογία», μόνο που ο σωζόμενος είναι Εκείνος).

Όμως, τα κείμενα αυτά είναι επίσης ολοκληρωμένα λογοτεχνήματα, των οποίων η δράση είναι διαγραφόμενη πάνω στο φόντο των φιλοσοφικών συμφραζομένων, γίνεται ακόμα πιο συναρπαστική.

Πρόκειται για «υπερβατική λογοτεχνία» που πιστεύω ότι ανταποκρίνεται στο μεγάλο και φιλόδοξο εγχείρημα που υπονοείται στην έκφραση αυτή.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html