2 μυθιστορήματα
Στοχασμού – Φαντασίας
Για αγγλομαθείς
Σε πλανητική κυκλοφορία.
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
(1999-2014)
? Διαβάζω αυτό: Ρωτάται τι είναι
καλό; Μα, αυτό που ανυψώνει το ανθρώπινο είδος, η αίσθηση της δύναμης και της θέλησης
για δύναμη.
Και το κακό; Αυτό που είναι ριζωμένο στην
αδυναμία.
Ρωτάτε τι είναι ευτυχία; Η αίσθηση πως η
δύναμη αυξάνεται, μαζί με την
αντίσταση.
Δεν είναι η ικανοποίηση μα η δύναμη, δεν
είναι η ειρήνη, βέβαια, αλλά ο πόλεμος, δεν είναι η αρετή αλλά η αξία.
Αν αγαπούσαμε πραγματικά τους ανθρώπους, θα
βοηθούσαμε να εξαφανιστούν οι ανίσχυροι και οι εκφυλισμένοι. Δεν υπάρχει τίποτα
ποιο βλαβερό από τον οίκτο που αισθανόμαστε για τους αδύνατους και τους εκφυλισμένους,
με λίγα λόγια, γι΄ αυτούς που αγκαλιάζει ο χριστιανισμός.
Και σκέφτομαι: Μοιάζει σαν γραμμένο από κάποιον
θεωρητικό του ναζισμού. Αλλά, αλίμονο είναι γραφτό του ερημίτη της Ενγκαντίν,
του Σιλς Μαρία, του Νίτσε δηλαδή! Και σίγουρα ένας προπομπός της φρίκης των
στρατοπέδων εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Κρίμα… Που δεν μπόρεσε να δει ο
Νίτσε ποιον ανθρώπινο τύπο θα γεννούσε η Θέληση για Δύναμη που οραματίστηκε. Παράξενο,
που δεν κατάλαβε πως η εντελέχεια της Δύναμης, μετά την εξόντωση
των αδύναμων, των εκφυλισμένων θα έστρεφε τους δυνατούς
ενάντια στους δυνατούς. Λυπηρό, που δεν κατάλαβε πως αυτό θα ήταν η πραγμάτωση της
έσχατης μορφής του Μηδενισμού. Ακατανόητο που δεν σκέφτηκε πως η Μέγιστη Δύναμη
είναι το αγκάλιασμα των ανθρώπων μέσα στην αιματηρή, αινιγματική έρημο της ύπαρξης
στην πορεία τους προς το Επέκεινα. Που
δεν κατάλαβε πως είμαστε παγιδευμένοι μέσα στους όρους της ύπαρξης, που δεν
θέσαμε, αλλά αντιμαχόμαστε. Πως όλοι μας ακόμα και οι «ένοχοι» υπήρξαμε αθώοι.
Όμως, από αυτόν τον τραγικό μοναχικό στοχαστή, κρατάω
μόνο αυτό, που ήταν η έμπρακτη άρνηση, όσων παράθεσα πιο πάνω από το βιβλίο του
«Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ»: Το αγκάλιασμα και το φίλημα σε ένα άλογο που είδε να μαστιγώνει
το αφεντικό του, μια χειμωνιάτικη μέρα του 1888 στο Τουρίνο (;) λίγο πριν η
παραφροσύνη τον τραβήξει στο σκοτάδι της. Και είναι για μένα η υπόξειξή του πως
πρέπει ο Άνθρωπος να πορευτεί προς το Επέκεινα.
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014
Αποσπάσματα από την 3ηέντυπη
έκδοση
(που σύντομα θα
κυκλοφορήσει)
του μυθιστορήματος:
«ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ»
(μια άλλη διάσταση του αστυνομικού
μυθιστορήματος)
ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ.
"Είμαστε όλοι υπαρξιακοί ναυαγοί μέσα σ’ ένα ατέρμονο χωροχρονικό
ωκεανό. Ναυαγοί σε μία ακατανόητη απεραντοσύνη αντιπαράθεσης, βίας αίματος,
φθοράς, αναπάντητων ερωτηματικών, συντριπτικών μεγεθών -που παρ’ όλ’ αυτά, δε
μας χωράνε-, πόνου, άδικης ενοχής. Είμαστε ναυαγοί σ’ ένα υπαρξιακό ωκεανό
ύλης, που μας σκεπάζει το Πρόσωπο του Θεού, έχοντας αντιμέτωπο των ονείρων μας
το Απόλυτο. Είμαστε αυτά και πολλά άλλα, γι’ αυτό χρειάζεται, για να μην
πνιγούμε, να κατασκευάσουμε Νησάκια κατανόησης, συμπόνιας, αγάπης, μέχρι ο
θάνατος να στερέψει τον απέραντο ωκεανό αυτού του ακατανόητου ονείρου",
λέει η Ευρυδίκη.
Ο Ροβύρος σωπαίνει.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ βιβλίο:
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
(1999-2014)
5/8/2000 (39)
Ø "Μεγάλος είναι εκείνος που δείχνει έναν δρόμο", είπε κάποιος. Επειδή Μεγάλοι σίγουρα υπήρξαν και οι δρόμοι δείχθηκαν, τί φταίει κι ακόμα οδοιπορούμε; Ήταν οι δρόμοι που μας υποδείχτηκαν αδιάβατοι, ή εμείς υπήρξαμε ανίκανοι οδοιπόροι;
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ βιβλίο:
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
(1999-2014)
ØΟι μέρες που
έρχονται μου φέρνουν στη μνήμη τους στίχους του Ζήσιμου Λορεντζάτου: …Όταν όλα τα
αρμαθιάσεις μέσα σου και τα αποσώσεις –προφητεία, μυστήριο, γνώση, πίστη (ακόμα
και την πίστη)- στο τέλος τι απομένει στον κόσμο αυτόν, άλλο από μια αγάπη; Τι
απομένει;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)