Δείτε εδώ την
97η
άποψη:
(Κι άλλος άγνωστος κριτικός
σε άγνωστο έντυπο είπε):
Δευτέρα 25 Αυγούστου 2014
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
(1999-2013)
19/4/2004 (258)
Ø
Σκέφτομαι: Η συμπύκνωση της φιλοσοφίας του ντε Σαντ λέει αυτό:
«Υποταγή στις επιταγές της αμοράλ Φύσης, των ενστίκτων μας».
Λέει, δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο εκείνου που πρεσβεύει η ουσία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Το τραγικά παράξενο είναι πως ο μαρκήσιος δεν κατάλαβε πως υπήρξε κι αυτός ένα ακόμα θύμα της φιλοσοφίας που υποστήριξε. Τον κατάπιε κι αυτόν η ευτυχισμένη ζούγκλα των ορμέφυτων που ονειρευόταν.
«Υποταγή στις επιταγές της αμοράλ Φύσης, των ενστίκτων μας».
Λέει, δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο εκείνου που πρεσβεύει η ουσία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Το τραγικά παράξενο είναι πως ο μαρκήσιος δεν κατάλαβε πως υπήρξε κι αυτός ένα ακόμα θύμα της φιλοσοφίας που υποστήριξε. Τον κατάπιε κι αυτόν η ευτυχισμένη ζούγκλα των ορμέφυτων που ονειρευόταν.
Ê
Κυριακή 24 Αυγούστου 2014
Σάββατο 23 Αυγούστου 2014
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:
«Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ»
(1 έντυπη έκδοση + 1 σε e-book)
Σενάριο για ένα τέλος:
Κάποια έναστρη νύχτα πάνω από
τους τάφους ενός ζευγαριού αδικημένων, πονεμένων αυτοχείρων γερόντων: Ο Β. Μ. ατενίζοντας
το χάος μέσα στο οποίο λαμπίριζαν τ΄ αστέρια, μίλησε έτσι:
Δεν κοίταξες ποτέ κάτω.
Απουσίαζες στη Χιροσίμα, στο
Ναγκασάκι, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης,
στα γκουλάκ, στους σεισμούς, στις πλημμύρες σε όλες τις φυσικές καταστροφές,
στις επιδημίες, στις αλληλοσφαγές μας, από όλα τα κρεβάτια του πόνου, από τις
μάνες που έκλαιγαν τα παιδιά τους, από όλα τα άδικα που υπέστησαν και
προκάλεσαν τα πλάσματά σου. Δεν άκουσες ούτε μία προσευχή, μία ικεσία. Ποτέ δεν
σταμάτησες το Άδικο, το Κακό. Δεν επιβράβευσες τα αντίθετά τους. Η μοναδική
φορά που ήρθες κοντά μας ήταν για να μας υποσχεθείς τον αντίποδα αυτών που βιώσαμε,
όμως πέρα από τον Γολγοθά, κι αυτό όχι για όλους. Τη στιγμή που εμείς, απλώς
ακολουθήσαμε πιστά το ακατανόητα αιματηρό σενάριο της Ύπαρξης, το αγκάλιασμα
όλων με όλους, στο βάθος της ψυχής μας ποθήσαμε, ονειρευτήκαμε. Μας όρισες,
άγνωστο γιατί, ως επιδιορθωτές των ηθικών κακοτεχνιών του Κόσμου, χωρίς να μας
οπλίσεις με τα αναγκαία μέσα γι΄ αυτόν τον ρόλο. Έκρυψες στα πιο σκοτεινά
σημεία του νου μας τα κλειδιά της ερμηνείας του Υλικού Κόσμου, του και μόνου
απτά υπαρκτού. Και το πιο ακατανόητο, μας άφησες να σηκώνουμε το βάρος μίας
ενοχής που δεν μας ανήκει. Δεν μας εξήγησες ποτέ γιατί άφησες να χυθεί το αίμα
των αθώων. Γιατί μας έριξες μέσα στα άπειρα μεγέθη της Δημιουργίας Σου. Δεν μας
μίλησες ποτέ για την υπαρξιακή μας αθωότητα
Για όλα αυτά, η εξεγερμένη
ψυχή μου πόθησε τον παράδεισο του Τίποτα…
Ύστερα, Ο Β. Μ. έβγαλε από τη
μέση του ένα στιλέτο και αφήνοντας μία πρωτάκουστη κραυγή, το βύθισε στην
καρδιά του, εξαπολύοντας έτσι το Όχι του ενάντια στη Δημιουργία.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
(1999-2013)
25/6/2004 (261)
Ø Σκέφτομαι: Η
«παγκοσμιοποίηση του αίματος» ολοκληρώνεται ταχύτερα από την παγκοσμιοποίηση
της οικονομίας κι ακόμα ταχύτερα από εκείνη της αλληλεγγύης.
Όμως, ο χρόνος είναι εκείνος που θα ανακηρύξει τελικά τον πιο ανθεκτικό «κινητήρα» από τους υπάρχοντες τρεις που κινούν τις ισάριθμες μορφές παγκοσμιοποίησης.
Δεν έχει μέλλον το Κακό. Δεν έχει παρόν το Καλό.
Όμως, ο χρόνος είναι εκείνος που θα ανακηρύξει τελικά τον πιο ανθεκτικό «κινητήρα» από τους υπάρχοντες τρεις που κινούν τις ισάριθμες μορφές παγκοσμιοποίησης.
Δεν έχει μέλλον το Κακό. Δεν έχει παρόν το Καλό.
Ê
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)