γράμμα σε ένα φίλο...

Απάντηση στο συνημμένο  ενός Φίλου:

Το γεγονός πως ο Θεοδωράκης (του Ποταμιού)δεν έκανε ποτέ λόγο για τη ληστεία των συντεχνιών σε βάρος των μη συντεχνιακών (ανίσχυρων πολιτών β κατηγορίας του ιδιωτικού τομέα με τους 1.350.000 ανέργους) ιδιαίτερα της συντεχνίας του (των δημοσιογράφων) που 40 χρόνια μέσω του ληστρικού αγγελιοσήμου χαρατσώνει αναίσχυντα (παρέα με τις άλλες συντεχνίες) τον λαό, σημαίνει πως είναι κι αυτός μια από τα ίδια. Τόνισε τα αδύνατα σημεία των άλλων κομμάτων κι έκρυψε τα δικά του, για ν’ αλιεύσει ψήφους.  Νάνοι ηθικής (αντάξιοί μας) μας κυβερνούν ή θα μας κυβερνήσουν. Υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα Ηθικής που ναρκώνει (αν δεν σκοτώνει) τη λογική, την αίσθηση δικαίου, αλληλεγγύης ωραίων αισθημάτων σ’ αυτή τη θλιβερή (αλλά πάντα αγαπημένη) χώρα [με 300+ φόρους υπέρ τρίτων, με δικαστικούς που ορίζουν το ύψος των αμοιβών τους και όχι η κυβέρνηση σύμφωνα με τα έσοδά της, με πολιτικούς που διόριζαν στη βουλή συγγενείς, φίλους και δώριζαν 16 μισθούς τον χρόνο, με διαμορφωτές τις κοινής γνώμης που σιωπούν εκεί που έπρεπε να μιλήσουν, με πλεονάζοντες, τουλάχιστον 30% περισσότερους, καλοπληρωμένους -μόνο αυτών το κόστος 40 χρόνια τώρα καλύπτει τα 300 δις του χρέους - 50% περισσότερο από τον ιδιωτικό τομέα που παράγει έργο, ελέγχεται αυστηρά για την απόδοσή του, δεν διορίζεται χαριστικά, βιώνει αγωνία για το εργασιακό του αύριο) άνετα εργαζόμενους, χωρίς αγωνία για το εργασιακό τους μέλλον, χωρίς έλεγχο της απόδοσής τους, με συνεχείς απεργιακούς εκβιασμούς που ταλαιπωρούν τους αδύναμους συμπολίτες τους, με άρνηση να πληρώσουν το χρέος του υπερδανεισμού που η συντεχνία των πολιτικών χρέωνε τη χώρα , ουσιαστικά τον ιδιωτικό τομέα δηλαδή, για να αγοράσει τη ψήφο τους, με σοσιαλιστές ροζ, κόκκινους που αντί να πουν στα δυο κόμματα εξουσίας: «Ρε μοιραίοι, που οδηγείτε τη χώρα με τον παράλογο δανεισμό;» έλεγαν (για να μη χάσουν ψήφους) πως τα όσα χαρίζονταν στις κρατικές συντεχνίες ήσαν ψίχουλα!, πίστευαν πως σοσιαλισμός είναι το τι θα αρπάξεις από τον διπλανό σου και όχι το τι θα προσφέρεις στην κοινωνία. Ένα δημοκρατικό κόμμα που θα δαμάσει το Ηθικό έλλειμμα χρειάζεται η πατρίδα μας, αλλά νιώθω πως δεν είναι ικανή (προς το παρών) να το ιδρύσει… (Αυτό το Ηθικό έλλειμμα –που ΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ: “Ο άλλος άνθρωπος, το άλλο ον, είναι ή ο εκπληρωτής της ανάγκης σου για δύναμη, κατάχτηση, κυριαρχία, ηδονή, ή ο εχθρός σου”- μας έθεσαν- ταλαιπωρεί την ανθρώπινη Ιστορία. Αυτό είναι το αίτιο της τραγωδίας μας, που όμως με τις θρησκείες, τη φιλοσοφία, την Τέχνη προσπαθούμε να εξαλείψουμε, ή έστω να μειώσουμε. Γι αυτό είμαστε όλοι αθώοι, τραγικοί, καταδικασμένοι (από την όποια ακατανόητη Πρώτη Αιτία Δημιουργίας) με πόνο δάκρυα και αίμα, να διορθώσουμε την Ηθική μας αναπηρία. Να πραγματώσουμε την Ουτοπία της Αγάπης, της κατανόησης, της συγνώμης, ακόμα και προς την Πρώτη Αιτία της Δημιουργίας].

Καλή σου μέρα φίλε Συμεών. Και συγνώμη για τις πολλές παρενθέσεις και αγκύλες.

http://diamflorakis4.blogspot.gr/

free...

Σήμερα Σάββατο 28/6/2014

 

Free στο ΑΜΑΖΟΝ:

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

 

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

 

http://www.amazon.com/Scale-1-1-000-000-ebook/dp/B00BE2GLBK/ref=ntt_at_ep_dpi_2

 

για τους αγγλόφωνους του πλανήτη.

διαβάστε τα, ή αν ήδη τα έχετε διαβάσει

βαθμολογείστε τα με όσα αστέρια

πιστεύετε πως αξίζουν.

από...

Απόσπασμα από:

ΤΟ 15/χρονο (1999 – 2014)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ê

2014-06-28 (507)

? Το ερώτημα ήταν: «Γιατί όλες οι ουμανιστικές προτάσεις των θρησκειών, των πολιτικών θεωριών καταλήγουν ουτοπικές;»

Γιατί εκείνοι που τις ευαγγελίζονται δεν μπορούν να τις υλοποιήσουν με τον βίο τους, απάντησα.

http://www.sf-encyclopedia.com/entry/florakis_diamandis

απόσπασμα...

Απόσπασμα από το 8^ο βιβλίο

 

της 11/λογίας της Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

 

Η ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

(3 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

Η Άννα και η Σίλβα έχουν μείνει στο σπίτι κι εγώ κάνω διακοπές μόνος στον κόλπο των βράχων.

Είμαι στο τώρα της γνωστής σας πραγματικότητας, και ψαρεύω μέσα από μια βάρκα, ανοιχτά του κόλπου. Τα νερά είναι ακίνητα, αρυτίδωτα, σε χρώμα βαθύ μπλε. Πάνω μου κάτι λευ­κά θαλασσοπούλια, νομίζεις πως γράφουν ακατανόητες λέξεις στον ουρανό.

Μετά τα όσα έζησα στον ελαφότοπο, υπάρχει μια αθωότητα μέσα μου. Μια απέραντη λευκότητα, μια γλυκιά, χαρούμενη η­συχία, καλύπτει την ψυχή μου, μέχρι το τέλος των οριζόντων της.

Μαζεύω την πετονιά του ψαρέματος και βγάζω το δόλωμα. Έχει προηγηθεί αυτή μου η σκέψη:

«Τα όντα είναι πεταμένα σε μια αρένα αλληλοεξόντωσης. Ο οργανωτής αυτού του μακελειού, ο χωρόχρονος, η φύση, αν θέλετε, σε μια τουλάχιστον περίπτωση, τη δίκιά μου, δείχνει να σταματά αυτή την ακατανόητη σφαγή. Έχω διαισθητικούς λό­γους να πιστεύω πως κάπου στο μέλλον, η σφαγή θα σταματήσει ολοκληρωτικά. Κι όταν το μέλλον θα μπει στο παρόν, θα τη δω, θα τη ζήσω αυτή την ειρηνική μεταστροφή. Βέβαια, το καλό τέ­λος του Γίγνεσθαι δεν καταργεί το ερώτημα, την απορία για μια όμοια αρχή του. Αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Στο κά­τω κάτω, ίσως να μην μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Ίσως υπήρχε μια αντιπαράθεση αντιθέτων πραγμάτων, αναγκαία, για να καταλήξει το Όλο σ’ αυτήν τη σύνθεση. Ίσως όσα υπήρξαν, όπως υπήρξαν, να ’σαν πρόλογος, απαραίτητος, για την κατάκτηση του κύριου έργου της δημιουργίας. Στο κάτω κάτω της γραφής, με πρώτη ύλη το Μηδέν, δεν είναι εύκολο για κανένα, να φτιάξει κάτι τέλειο με την πρώτη προσπάθεια.

Όταν κατασκευάζεις τον εαυτό σου από τον εαυτό σου (αυτό ισχυρίζονται οι δυο και μοναδικές ερμηνείες του Κόσμου, που σκεφτήκαμε μέχρι τώρα) είναι μοιραίο να κάνεις και κάποια λάθη, αντιγράφοντας τον εαυτό σου. Αλλά, τέλος καλό, όλα κα­λά. Αυτή η φράση ταιριάζει απόλυτα με την περίπτωση, ή, έστω, με το πιστεύω μου. Και για όποιον δεν πείθεται, έχω να πω αυ­τό: Και η δημιουργία δικαιούται την κατάκτηση της αθωότητάς της.                         

Εδώ αρχίζει να εξαφανίζεται η νομοτέλεια, η αναγκαιότητα, η αιτιοκρατία, ακόμα και το τυχαίο, και μείς θα καθόμαστε σαν πεισματωμένα παιδιά να κλαίμε απαιτώντας μια διαφορετι­κή αρχή. Μια αποκατάσταση, την οποία, μάλιστα, κατά κάποιον τρόπο, την έχουμε κιόλας;

Αυτά σκέφτηκα και μετά βούλιαξα στη θάλασσα. Κάποιες φορές, η γνωστή μας πραγματικότητα είναι ωραία. Να όπως τώ­ρα που κολυμπάω στο βαθύ μπλε της θάλασσας.

Οι διακοπές μου τελείωσαν. Γύρισα στην Άννα και στη Σίλβα και στην ρουτίνα του γραφείου, όντας σε μια κανονική ροή του χρόνου. Χωρίς πηδήματα στο παρελθόν, στο μέλλον.

 

https://www.smashwords.com/books/view/303787

 

free...

Σήμερα 28/6/2014 από τις 10.15 π.μ. (ελληνική ώρα)

Free στο ΑΝΑΖΟΝ:

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

http://www.amazon.com/Scale-1-1-000-000-ebook/dp/B00BE2GLBK/ref=ntt_at_ep_dpi_2

για τους αγγλόφωνους του πλανήτη.

διαβάστε τα, ή αν ήδη τα έχετε διαβάσει

βαθμολογείστε τα με όσα αστέρια

πιστεύετε πως αξίζουν.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ...

Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος, εκδότης του «ΚΑΚΤΟΥ». που «Έφυγε» σήμερα είχε βοηθήσει την λογοτεχνία της ε.φ. να βγει από το λογοτεχνικό περιθώριο που την είχε εγκλωβίσει το λογοτεχνικό κατεστημένο της χώρας μας, ως, τάχα μου, όργανο της αμερικάνικης προπαγάνδας. (Θυμάμαι κάποιον εκδότη που με είχε ρωτήσει πόσα μου δίνουν οι αμερικανοί για να γράφω ε.φ.!).

Καλό ταξίδι Οδυσσέα…

20η...

Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:

^20η άποψη:

Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος έγραψε::

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο της ομιλίας μου στην παρουσίαση του βιβλίου "Το Σύνδρομο του Χάους" του Διαμαντή Φλωράκη. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2008 στο παλιό βιβλιοπωλείο Cube στην οδό Εμ. Μπενάκη στην Αθήνα. Ξεκινώντας την παρουσίαση του Βιβλίου του Διαμαντή Φλωράκη, θεωρώ πρέπον να σας μιλήσω για τη γνωριμία μου με το συγγραφέα. Όχι, δεν τον έχω συναντήσει προσωπικά, άσχετα με το γεγονός ότι διαβάζοντας τα έργα του αισθάνθηκα πως αυτό το πρόσωπο ήταν κατά πολύ οικείο σε εμένα. Κάτι σαν μακρινός συγγενής που έφυγε για ταξίδι και κάθε λίγο μου στέλνει τις εμπειρίες του μέσα από γράμματα. Τον γνώρισα πέρσι σε αυτό ακριβώς το μέρος όπου βρισκόμαστε και φέτος, στο πρώτο Διήμερο φαντασίας που οργάνωσαν τα μέλη των Συμπαντικών Διαδρομών. Τότε ήταν που πρόσεξα ένα βιβλίο που προσφέρονταν δωρεάν. Το εξώφυλλο έγραφε: Διαμαντής Φλωράκης Τα Γονίδια της Αγιότητας και το μυαλό μου κατευθείαν πήγε στην Επιστημονική Φαντασία. Δεν θα σας κρύψω ότι δεν είμαι πολύ φίλος της Επιστημονικής καθότι προτιμώ ιστορίες με σπαθιά, κάστρα δράκους και άλλα γνωστά στοιχεία που συναντώνται σπάνια στην Επ. Φαντασία. Μα έλα που ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από τα γούστα μου με ενθουσίασε τόσο που δεν το περίμενα. Μετά από τα νέα συναισθήματα και το μικρόβιο που μου κόλλησε το βιβλίο του Φλωράκη, δεν ήταν δύσκολο να αποκτήσω το Σύνδρομο του Χάους και να το απορροφήσω με την πρώτη. Γιατί αν τα Γονίδια της Αγιότητας με ενθουσίασαν, το Σύνδρομο του Χάους με υπέταξε! Θεωρώ πως ένα βιβλίο είναι επιτυχημένο όχι τόσο εάν αρέσει στους οπαδούς του είδους του αλλά όταν κατορθώνει να κερδίσει αναγνώστες διαφορετικών προτιμήσεων. Όπως έγινε στην προκειμένη με εμένα. Το Σύνδρομο του Χάους είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά πριν μιλήσω για το κατόρθωμα, συνετό είναι πρώτα να σας πω και κάτι για τον ήρωα του. Το Διαμαντή Φλωράκη. Μα ποιος είναι αυτός ο Φλωράκης, αναρωτήθηκα όταν απέκτησα τα Γονίδια της Αγιότητας. Ακόμη ένας νέος Έλληνας που το έριξε στη συγγραφή για να βρει το δρόμο του στη λογοτεχνία; Όταν ερεύνησα την περίπτωση του, τότε κατάλαβα πόσο μαύρα ήταν μεσάνυχτα που είχα! Γιατί ο Διαμαντής δεν ήταν κάποιος νέος στο χώρο αλλά ένας βετεράνος. Γεννήθηκε το 1935στην Αθήνα και μέχρι σήμερα έχει γράψει κι εκδώσει 20 βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Όμως γιατί δεν τον ήξερα; Γιατί δεν είχα ακούσει έστω έναν λόγο από κάπου για αυτόν τη στιγμή που πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς παρουσιάζονται σαν μεσσίες της λογοτεχνίας; Αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία που πάνω κάτω όλοι εσείς γνωρίζετε για την κατάσταση στην Ελλάδα. Συγγραφικά Μεγαθήρια όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Ουγκό, ο Βερν, ο Δουμάς και πολλοί άλλοι ανέλαβαν την παιδική ηλικία του Διαμαντή ο οποίος γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα στην ηλικία των 12ονομάζοντας το Ταξίδι στη Σελήνη. Όπως καταλαβαίνετε ένα τέτοιο παιδί δύσκολα θα μπορούσε να απομακρυνθεί από τη συγγραφή. Θα ήταν έγκλημα άλλωστε γιατί τότε η Επιστημονική Φαντασία δεν θα τιμηθεί από τα έργα του. Το 1963 εκδίδει το μυθιστόρημα με τίτλο οι Απίθανοι ενώ μέχρι το 1972 κυκλοφορεί τρεις ακόμα δουλειές, δύο νουβέλες και ένα θεατρικό. Το 1972 ξεκινά τη δεκαλογία της Υπαρξιακής Αναρχίας που ξεκινά με το Επιστροφή στο Μέλλον και καταλήγει στο Σύνδρομο του Χάους. Φυσικά δεν σταμάτησε εκεί, όμως η δεκαλογία της Υπαρξιακής Αναρχίας είναι το σημείο αναγνώρισης του. Μέσα από τα βιβλία της δεκαλογίας αυτής, πέρα από έναν αξιέπαινο συγγραφέα Επιστημονικής Φαντασίας, εντοπίζουμε έναν ερευνητή της ανθρώπινης υπόστασης, του πνεύματος, του συνδέσμου του με το Θεό και το ρόλο της ύπαρξης του στο Σύμπαν. Ευαίσθητος και στοχαστικός ο Διαμαντής δεν διστάζει να αναζητήσει το θείο μέσα από τα έργα του, να κυνηγήσει την πηγή του γενικού Κακού και να μεταφέρει μηνύματα αλληλεγγύης και αγάπης. Ότι ακριβώς θα νιώσετε κι εσείς εάν διαβάσετε το Σύνδρομο του Χάους.Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το βιβλίο αποτελεί το δέκατο μέρος της Υπαρξιακής Αναρχίας. Κυκλοφόρησε το 92, έπειτα το 97 και πια το σωτήριο έτος 2008 από τις Συμπαντικές Διαδρομές. Ευανάγνωστο, ευχάριστο και σχετικά σύντομο ώστε να μην κουράζει με περιττές πληροφορίες, το βιβλίο είναι ένα άριστο πάντρεμα Επιστημονικής και Μυστηρίου. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μελλοντική εποχή,σε κάποιο σημείο μιας παγκόσμιας κοινότητας. Έννοιες όπως Τομείς, Τομεάρχης, Μοριακή Βιολογία, Κέντρο Ψυχοσωματικής Υγείας, Εκκλησία του Σκότους, μεταφέρουν τον αναγνώστη στο μέλλον έτσι όπως το είδε η φαντασία του συγγραφέα. Μέσα από τη χρήση της πρωτοπρόσωπης γραφής ο αναγνώστης γίνεται ένα με τον ήρωα Ιππόλυτο, έναν αστυνομικό που κλίνεται να ερευνήσει έναν μυστήριο θάνατο που συμβαίνει στον Τομέα του. Ίσως να φανεί κοινότυπο, ένας αστυνομικός δηλαδή που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο ενός ανεξήγητου θανάτου. Όμως ο θάνατος αυτός δεν είναι συνηθισμένος και τα αίτια της πρόκλησης του πρωτοφανή. Τι θα μπορούσε να σκοτώσει έναν υγιέστατο άνθρωπο στα καλά τον καθουμένων; Τα πράγματα γίνονται περισσότερο μυστήρια όταν οι θάνατοι αυξάνονται ενώ τα θύματα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: υψηλό δείκτη ευαισθησίας, καλοσύνης συμπόνιας και αλληλεγγύης, άνθρωποι χαρισματικοί, δημιουργικοί και ακίνδυνοι, όπως αφανείς καλλιτέχνες και μικρά παιδιά . Μία συγγραφέας, ένας βιολιστής, ένας ιερέας, ένα μικρό κορίτσι είναι τα επόμενα θύματα που ακολουθούν τον πρώτο θανόντα, προμηνύοντας μεγαλύτερο κίνδυνο από αυτό που ο ήρωας-αφηγητής μπορεί να φανταστεί . Τι είναι αυτό που τους σκοτώνει; Είναι μελαγχολία, είναι γονίδιο-φονιάς, είναι η Φύση ή μήπως κάτι άλλο; Γιατί όσο η ιστορία προχωρά οι θάνατοι πολλαπλασιάζονται ολοένα και πιο πολύ όσο ο αναγνώστης γυρνά με μανία τις σελίδες; Μη διστάσετε να αναζητήσετε κι εσείς το μυστήριο και να ζήσετε την περιπέτεια μαζί με τον αφηγητή. Ο Διαμαντής σας προσφέρει την ευκαιρία. Μετέχοντας στο Σύνδρομο του Χάους ένα είναι το σίγουρο: Όταν το βιβλίο τελειώσει θα δείτε τον κόσμο με άλλο πια πλέον μάτι. Γιώργος Χατζηκυριάκος Απρίλιος 2008

Αναρτήθηκε από Γιώργος Χατζηκυριάκοςστις9:07 π.μ.

http://talesofabrokensword.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html