κι αυτό από τον ΕΧΘΡΟ...

Απόσπασμα από το 8^ο βιβλίο της

 

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας:

 

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

 

(2 έντυπες εκδόσεις+ 1 σε e-book):

 

«Οπωσδήποτε, Μόνικα. Σου εγγυώμαι ότι δεν πρόκειται να ξυπνήσεις κάποια στιγμή και να βρεθείς πεταμένη σε μια ε­φιαλτική πραγματικότητα. Τώρα το άχρονο παρόν και μέλλον μας ορίζεται από τη δική μου βούληση. Και πρέπει τώρα πια να ’σαι σίγουρη πως είμαι γεμάτος καλές προθέσεις. Γεμάτος αγά­πη. Κοιμήσου ήσυχη. Ζεις σ’ ένα κόσμο που ’ναι φτιαγμένος στα μέτρα των όντων που τον αποτελούν, και όχι στα μέτρα του Α­πόλυτου. Αθανασία, ελευθερία, ηδονή, αγάπη, ευτυχία, αθωότητα. Αυτά υπήρξαν όλα κι όλα τα όνειρά μας. Αυτά στερηθήκαμε. Κι αυτά θα χορτάσουμε μέχρι το βάθος του ατέρμονου άχρονου. Ζούμε την αποκατάσταση των όντων, Μόνικα. Κι έχω ωραία όνειρα για υλοποίηση. Άπειρα όνειρα. Κοίτα τις φλόγες του τζακιού, άφησε το κάθε κύτταρο του κορμιού σου ν^’ απολαύσει τη ζέστα τους, τη θαλπωρή τους, την αγάπη τους. Δε θέλησα μέχρι τώρα να μάθω γιατί στην προηγούμενη φάση του γίγνεσ­θαι, εννοώ εκείνη της επέκτασης του Σύμπαντος μέσα στον χώ­ρο, δηλαδή μέσα στον εαυτό του, δεν υπήρξε ένα αναμμένο τζάκι για τα όντα που χάθηκαν όλα σε μια τεράστια, παγωμένη Αστο­χία. Αν χρειαστεί, θα το μάθουμε κι αυτό. Όλα θα τα μάθουμε. Κοιμήσου γλυκιά μου. Όλα τα θύματα της αδιαφορίας, του μί­σους, της άγνοιας σου δίνουν την αγάπη τους. Έτσι μπράβο κα­λό μου κορίτσι».

 

https://www.smashwords.com/books/view/306378

 

 

ακόμα μια...

Ακόμα μια προθέαση της ελληνικής ε.φ.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/03/blog-post_6.html

 

από...

Απόσπασμα από το 8^ο βιβλίο της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας:

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

 

«Μικρή μου Μόνικα, ξέρεις ποια ήταν η κυρίαρχη ανάγκη του ανθρώπου; Πάνω σε τι παίχτηκε και χάθηκε ο Κόσμος;».

«Όχι».

«Ο άνθρωπος, Μόνικα. Ο άλλος άνθρωπος. Ο,τι ωραίο πο­θήσαμε, προσπαθήσαμε, χάθηκε μέσα στη μαύρη τρύπα του άλλου ανθρώπου. Για σκέψου το αυτό».

«Πρέπει να ‘χεις δίκιο».

«Μ’ εμάς, όμως, τα πράγματα θα ‘ναι διαφορετικά. Κανένας μας δε θα γίνει η μαύρη τρύπα του άλλου. Καταλαβαίνεις τώρα πως εννοώ την ιστορία μας;».

«Απόλυτα, αγάπη μου. Απόλυτα».

«Μικρό μου, δικό μου κορίτσι. Επιτέλους, τώρα έχω που να στείλω την αγάπη μου. Στο σφαγείο της προηγούμενης πραγμα­τικότητας, ήταν αδύνατο κάτι τέτοιο. Ήταν απαγορευμένο». (Ποια είναι η πατρίδα της αθωότητας μας, του πόθου μας για ενότητα, για αγάπη, αφού δεν είναι,, σε καμιά περίπτωση, το σφαγείο του πραγματικού; Το όνειρο, είπατε; Μα καλά, αυτό δεν είναι ένα παράγωγο του πραγματικού; Έστω και ως άρνηση, ή συμπλήρωση, ή προσπάθεια φυγής, το όνειρο δεν είναι αιχμάλω­το του πραγματικού, άρα και μια παγίδα για μας; Προσέχετε: Τα απόλυτα μεγέθη έχουν, πιστεύω, ένα βασικό χαρακτηριστικό: Δεν περιέχονται σε άλλα. Αν ο χωρόχρονος είναι πεπερασμένος, τότε, υποχρεωτικά, τον περιέχει ο Θεός ή το Τίποτα. Είναι, δη­λαδή, ένα, σχεδόν, μηδενικής έκτασης σημείο που εξαπλώνεται, για να καταρρεύσει -και το αντίστροφο, φυσικά-μέσα σ’ ένα α­πόλυτο μέγεθος. Τώρα, με το γνωστό επιχείρημα, πως από το τίποτα δε γεννιέται τίποτα, θέλω να πιστεύω πως ο Χωρόχρονος περιέχεται μέσα στον Θεό. Ταυτόχρονα, πιστεύω πως μέσα στον πεπερασμένο χωρόχρονο υπάρχει ένα μέγεθος που τείνει προς τ⁷ απόλυτο: Η Βούληση των όντων για ελευθερία. Κι αυτή η βού­ληση., κυρίως, είναι που μ’ έκανε να φανταστώ την ιστορία που διαβάζετε. Κοντολογίς, πρόκειται για μια παραλλαγή σταύρω­σης. Για σύγκρουση του Απόλυτου με τον εαυτό του. Όσο για τους πραγματιστές, τους αιτιοκράτες, τους υλιστές και μερικούς ιδεαλιστές που ταξίδεψαν με τ⁷ όχημα της ιστορίας μου μέχρι εδώ, έχω να πω αυτό: φυσικά, πρόκειται για ψευδοπρόβλημα που τίθεται στον χώρο του φανταστικού του αφηρημένου, οπότε, είναι καιρός να κατέβουν από την ιστορία μου που, υποτίθεται πως, ξετυλίγεται κατά τη διάρκεια της αντιστροφής του δεύτε­ροί νόμου της θερμοδυναμικής. -ξετυλίγεται, δηλαδή σ’ ένα Σύμπαν το οποίο καταρρέει,, κερδίζοντας σ’ ενέργεια και τάξη, σ’ ένα Σύμπαν όπου η Φαντασία ορίζει την Ουτοπία των ουτοπιών).

https://www.smashwords.com/books/view/306378

 

 

κι αυτό από το ημερολόγιό μου

2014-05-11 (497)

? ένα σχόλιο μου σε άρθρο του Β. Ραφαηλίδη http://antikleidi.com/2013/07/16/rafa-peri-anarchias/

σχετικό με τον αναρχισμό σε ποστ του φίλου Δημήτρη Νικηφόρου στο fb:

Δημήτρη, ο αναρχισμός που περιγράφει ο Ραφαηλίδης είναι η  εκδοχή της παιδικής ηλικίας  της αναρχικής ιδέας και ταυτόχρονα ανθρωποκεντρικός. (Δηλαδή οντολογικά φασιστικός). Δεν ασχολείται με την φονική διαμάχη των όντων, τις ηθικές κακοτεχνίες της Ύπαρξης, δεν ασχολείται με τη μορφή των όρων της ύπαρξης, που έθεσε η όποια αρχή της δημιουργίας (Το Τυχαίο, η ο Θεός). Κοντολογίς αντιμάχεται το Αιτιατό και όχι το Αίτιο, οπότε βλέπει σαν ένοχο τον αθώο συνάνθρωπό του που, υποκύπτοντας στους όρους της ύπαρξης, αντιμάχεται την κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης. Η ενήλικη αναρχία είναι η λεγόμενη υπαρξιακή αναρχία που αντιμάχεται την αμοράλ δομή του ορατού κόσμου των όντων, προσπαθώντας να τον εμπλουτίσει με ηθικό αντίκρισμα.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

και πάλι κάτι από το ημερολόγιο

2014-05-10 (496)

? Κι αυτό από τον «ΕΧΘΡΟ»: Το αιλουροειδές σώμα που κινείται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, είναι ανθρώπινο, πιο συγκεκριμένα, είναι της Μόνικας. Λίγες μέρες και κάποια γεγονότα χρειάστηκαν, μόνο, για να τη μεταμορφώσει η βούλησή της για επιβίωση. Τώρα, το σύμπαν της Μόνικας, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπο με τα πάντα. Γνωρίζει αμετάκλητα, το μοναδικό νόμο που διέπει τα όντα: Αληθινό, σω­στό, καλό είναι ό,τι υπηρετεί την ανάγκη μου για ευτυχία, κατάκτηση, αιωνιότητα. Δηλαδή, ουσιαστικά, μόνο ο εαυτός μου. Ο άλλος άνθρωπος, τo’ άλλο ον, είναι μέσο για τους σκοπούς μου, ή εχθρός μου.

Και λέω: Ναι αυτή είναι η συμπύκνωση «Των Όρων της Ύπαρξης» που δεν θέσαμε, υποχρεωθήκαμε να υπακούσουμε, αποφασίσαμε να υπερβούμε μέσω των Θρησκειών, της Φιλοσοφίας, της Τέχνης, αλλά και της βοήθειας που μας προσφέρουν οι όροι της ύπαρξης (μέσω της αυτοαναίρεσής τους). Είναι τελικά το σενάριο της ύπαρξης των όντων τραγικό, αιματηρό, αινιγματικό, ακατανόητο, σαρκαστικό, αντιφατικό και κάπως ελπιδοφόρο. Ναι, άγιοι και φονιάδες είμαστε όλοι αθώοι. Ας αγκαλιαστούμε. Αυτό είναι το Μέλλον μας…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

από το 15/χρονο Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

2014-05-10 (495)

? Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου «Ο ΕΧΘΡΟΣ», σταματώ σε αυτή τη φράση: « Ο Θεός είναι ένα υπερΌν γκρεμισμένο μέσα στον εαυτόν του».

Και σκέφτομαι: Αυτή η ρήση μπορεί να είναι μια εξήγηση της ύπαρξης του Κακού. Μια συνηγορία του Θεού για το αμέτοχό Του στα δεινά των υπάρξεων…

http://www.sf-encyclopedia.com/entry/florakis_diamandis

από το 15/χρονο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο

2014-05-09 (494)

? Σκέφτομαι: Τη φράση από τον «ΕΧΘΡΟ» (8^ο βιβλίο της 11/λογίας): (Ο Κόσμος ήταν καταδικασμένος να υπάρξει): Αυτό (μεταξύ πολλών άλλων) προκαλεί ένα ερώτημα: Ποιος Υπερνούς παρακολουθεί τη φονική αντιπαράθεση των όντων, τα οποία με αυτές τις προδιαγραφές έπλασε; Η υλιστική ερμηνεία απαντά: Το Τυχαίο! Κι αυτή η απάντηση προκαλεί ένα νέο ερώτημα: Δηλαδή το Τυχαίο είχε δομή λογική, ικανότητες σχεδιασμού και δυνατότητες υλοποίησης των σχεδίων του, αν και χωρίς νου! Δηλαδή το Μηδέν υπήρξε το αίτιο της Ύλης, των ιδιοτήτων της…(Η συνέχεια των ερωτημάτων γεννά την υπαρξιακή αναρχία, η οποία με τη σειρά της προκαλεί νέα ερωτήματα, τα οποία καταλήγουν στην αναγκαιότητα του αγκαλιάσματος των όντων…

https://www.smashwords.com/books/view/306378