απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο:

2013-12-14 (460)

Ø Λέει στον Τ. Λίβιο ο Μακιαβέλι: «…Γιατί καθώς είπαμε, ένας άνθρωπος συνηθισμένος να βαδίζει μ’ έναν τρόπο, ποτέ δεν αλλάζει. Και είναι φυσικό να καταστρέφεται, όταν οι καιροί αλλάζουν και δεν συμφωνούν πλέον με τον δικό του τρόπο…».

Και λέω: Αυτή η ρήση μου θυμίζει τις κρατικοδίαιτες (και όχι μόνο) συντεχνίες που αγωνίζονται με κάθε τρόπο να διατηρήσου τα προνόμια που απέκτησαν εκβιαστικά, αρνούμενες να μοιραστούν το κόστος της καταχρεωμένης χώρας μας, όταν 1.350.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα βυθίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στην ανέχεια, στην ταπείνωση της φτώχειας.

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

free στο ΑΜΑΖΟΝ από τις 11.30 πμ σήμερα 13/12

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

 

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-12 (459)

ØΣκέφτομαι αυτή την προτροπή του Νίτσε: «Γιορτάστε το μέλλον κι όχι το παρελθόν, δημιουργείστε τον μύθο του μέλλοντος, να τι μετρά πιο πολύ απ’ όλα».

Και να ένας τέτοιος μύθος: Μια παγκόσμια κοινωνία στην οποία κανένας άνθρωπος δεν θα παράγει πόνο για τον άλλον Άνθρωπο…

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-10 (458)

Ø Τι θα έλεγα στους πατριάρχες του αναρχισμού Μπακούνιν Νιτσάγιεφ και στα άλλα «παιδιά»…:

Η ίδρυση του κράτους οφείλεται κυρίως:

1^ον: Στην ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από το επίπεδο της αγέλης.

2^ον: Στην αδυναμία του ανθρώπου γα αυτοδιοικηθεί.

3^ον: Για να δαμάσει τη Φύση.

4^ον: Για να προφυλαχτεί από τους ομοίους του.

Γιατί πήρε τη μορφή αυτού του τέρατος (όπως το ονόμασε ο Νίτσε):

Γιατί ο άνθρωπος το έχτισε σύμφωνα με τις μη ηθικές προδιαγραφές του, που προσδιορίστηκαν από τους «όρους της ύπαρξης» οι οποίοι λένε, επιτάσσουν: Ο «άλλος» άνθρωπος είναι το μέσον για την υλοποίηση της ανάγκης σου για δύναμη, κυριαρχία, ηδονή ή ό εχθρός σου.

Παράγωγο αυτών των ιδιοτήτων είναι η πάλη των τάξεων, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, η ανισότητα, οι πόλεμοι, η εγκληματικότητα, ο πόθος για την κατάργηση του Κράτους…

Γιατί η Αναρχία έζησε και ζει την παιδική της ηλικία:      

Γιατί αντί να πολεμήσει το αίτιο των δεινών (τους όρους της ύπαρξης) πολέμησε και πολεμά το αιτιατό (το κράτος) προσθέτοντας πόνο στον πόνο και αίμα στο αίμα. Συνεχίζοντας έτσι τη φονική αντιπαράθεση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο.

Όμως, η ενήλικη Αναρχία, η λεγόμενη Υπαρξιακή, είναι αυτή που θα μαράνει τις απάνθρωπες ιδιότητες της κρατικής οντότητας γιατί εναντιώνεται στους όρους της ύπαρξης (δηλαδή στο αίτιο και όχι στο αιτιατό).

Γιατί  η Υπαρξιακή Αναρχία γνωρίζει πως οι όροι της ύπαρξης περιέχουν και τη δυνατότητα της κατάλυσής τους. Και κατέχει τη γνώση για να επιτευχθεί αυτό, που είναι η συνεχής προσπάθεια αναβάθμισης του ηθικού δυναμικού του ανθρώπου, μέσω των θρησκειών, των ανθρωπιστικών ιδεολογιών (με ή χωρίς Θεό) της Τέχνης, της επιστήμης και προπάντων της ατομικής προσπάθειας για έναν ηθικό βίο όλων εκείνων που νιώθουν τον άλλον άνθρωπο ως συνοδοιπόρο προς το επέκεινα μέσα στο αιματηρό, άλυτο αίνιγμα της ύπαρξης. Που νιώθουν ως ύψιστο καθήκον τους τη μείωση, την εξαφάνιση του ανθρώπινου πόνου.

Ρίξτε μια ματιά (όχι ανθρωποκεντρική) στο βάθος του ορίζοντα των γεγονότων, της ουσίας τους. Βρεθήκαμε «γυμνοί» ηθικά, σε ένα σφαγείο. Όντα, φονικά εναντίον όντων. Δισεκατομμύρια όντα του πλανήτη μας επιζούν αφανίζοντας το ένα το άλλο, λες για να χορτάσουν τον σαδισμό κάποιου υπερόντος. Η όποια δημιουργός Αιτία  αυτού του σφαγείου είναι ακατανόητη. Ο Άνθρωπος είναι αθώος, δεν ευθύνεται ούτε για τα εγκλήματά του, αφού ενεργεί κάτω από τη δεσποτεία των Όρων της Ύπαρξης, τους οποίους όμως προσπαθεί να καταλύσει (και η δυνατότητα κατάλυσης αυτών των όρων είναι ένα ελαφρυντικό στοιχείο για την δημιουργό αιτία της ύπαρξης του κόσμου μας και ίσως του χωροχρονικού συνεχούς).

Πρόταση: Ας συνεχίσουμε το έργο που άρχισαν άλλοι πριν από μας, όταν θυσίαζαν τη ζωή τους για έναν συνάνθρωπο, για μια ανθρωπιστική Ιδέα, για αλλάξουμε το τραγικό ανθρώπινο πεπρωμένο, με όργανο εκείνο που το όνομά του αρχίζει με Α…(πιστεύω πως είστε ικανοί να συμπληρώσετε τη λέξη).

Ελάτε να βγάλουμε το ακατανόητο προσωπείο τοθ Θεού που φανταστήκαμε, με την ελπίδα πως θα δούμε το αληθινό Του πρόσωπο.

Πληροφορίες για μένα (ημερολόγιο/βιβλία έντυπα και ηλεκτρονικά/κριτικές/περιλήψεις έργων/τρόποι για να αποκτήσετε βιβλία μου/αναφορές στο διαδίκτυο κ.α. εδώ): http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-10 (457)

Ø Είπε ο Κομφούκιος: «…Το κακό δεν το προκαλεί η έλλειψη πλούτου αλλά η άνιση κατανομή του. Αν ο καθένας έπαιρνε όσο του χρειαζόταν, δεν θα υπήρχαν φτωχοί».

Και σκέφτομαι: Αυτά τα λόγια είναι μια ερμηνεία του σημερινού καπιταλισμού που παράγει πλούτο αλλά και απέραντη φτώχεια. Του καπιταλισμού που ποντάρει πάνω στην εγωτική ατομικότητα του ανθρώπου, σε αντίθεση με τον σοσιαλισμό που ποντάρει πάνω στην ανθρωπιστική πλευρά του ανθρώπου και γι αυτό, προς το παρόν, αδυνατεί να επικρατήσει στη σωστή του εφαρμογή. Δεν ήταν η πρόταση του Μαρξ που απέτυχε στη Σοβιετική ένωση, η ανθρώπινη ηθική αδυναμία του ανθρώπου να την εφαρμόσει ήταν η αιτία. Το Καλό δεν έχει παρόν, το κακό δεν έχει μέλλον…

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-09 (456)

Ø Είπε ο ΛΑΟ ΤΣΕ: «Ο Σοφός λέει: Δεν δρω κι ο κόσμος μεταρρυθμίζεται μόνος του. Αγαπώ την ησυχία κι ο κόσμος ξέρει από μόνος του τον δρόμο που οδηγεί στο σωστό. Δεν κατευθύνω κανέναν και τίποτα κι ο κόσμος παραμένει από μόνος του απλός και τίμιος».

Και σκέφτομαι: Ναι. Γιατί ο βίος μας μόνο ενδέχεται ν’ αλλάξει προς το ηθικότερο κάποιον άλλον άνθρωπο. Κι όχι τα λόγια μας. Μόνο αυτός αφήνει ίχνη στις ψυχές των συνανθρώπων μας. Η βία και το αίμα είναι αδύνατο ν’ αλλάξουν τον κόσμο μας, μόνο χειρότερο μπορούν να τον κάνουν. Η Ελπίδα υπάρχει στο γεγονός πως ο αριθμός των σιωπηλών σωστών βίων, αργά αλλά σταθερά αυξάνεται.

έγραφα...

Έγραφα στο περιοδικό ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

(τεύχος 3 Ιούνης – Ιούλης 1985):