Σήμερα στις 10.30 π.μ.

Θα είμαι στο ΦΙΛΙΟ

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

Αστυνομικό εμπλουτισμένο με στοχασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει σε έντυπη μορφή κι αν υπάρχει θα είναι από τα κλεμμένα:http://www.smashwords.com/books/view/308561



αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013 -06- 22 (399)

Γράφει στον «Επαναστατημένο Άνθρωπο» ο Καμύ: “…Η τέχνη μας επαναφέρει λοιπόν στις αρχές της εξέγερσης, όταν προσπαθεί να δώσει τη μορφή της σε μια αξία που χάνεται μέσα στο διαρκές γίγνεσθαι, αλλά που ο καλλιτέχνης διαισθάνεται και θέλει να την απομονώσει από την ιστορία. Θα πειστούμε καλύτερα γι’ αυτό αν συλλογιστούμε την τέχνη που έχει ακριβώς για σκοπό της να εισχωρήσει μέσα στο γίγνεσθαι, για να του δώσει το ύφος που λείπει: το μυθιστόρημα”.

Σκέφτομαι: Η τελευταία παράγραφος δείχνει αυτό που σπανίζει ακόμα και στο παγκόσμιο μυθιστόρημα.

απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-06-20 (398)

Πρόταση: Σε θρησκευόμενους, άθεους ανθρωπιστές, κομμουνιστές (κόκκινους ή ροζ) σοσιαλιστές και όποιους άλλους νιώθουν τον συνάνθρωπό τους ως συνταξιδιώτη μέχρι το Επέκεινα και έχουν ένα σταθερό μισθό, σύνταξη ή εισόδημα: Ας καταθέτουμε ένα ποσό σε κοινό λογαριασμό μιας τράπεζας κάθε μήνα και για όσο διάστημα είναι αναγκαίο, για όσες οικογένειες δεν έχουν κανένα εργαζόμενο μέλος. Ελάτε να δώσουμε ένα παράδειγμα στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και ίσως σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ελάτε να ενεργοποιήσουμε τα ανενεργά αισθήματα αλληλεγγύης που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Να πούμε κάτι στην Αιτία της Δημιουργίας, όποια κι αν είναι αυτή. Να υλοποιήσουμε μια Ουτοπία. Να σώσουμε τους συνανθρώπους μας που σιωπηλοί, μόνοι βιώνουν αβοήθητοι τον πόνο της εγκατάλειψης.

αποσπασμα απο το (14χρονο) ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-06-20 (397)

Ø Σκέφτομαι: Η Φύση ή το χωρίς νου τυχαίο, ή ό,τι άλλο, μας έπλασε το πιο άγριο πλάσμα από τα γνωστά του πλανήτη, το μοναδικό ίσως που στρέφεται με δολοφονική μανία ενάντια στους όμοιούς του. Κι εμείς, για το αίμα που ρέει μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία, χρεώνουμε ο ένας λαός τον άλλον, ο ένας άνθρωπος τον άλλον άνθρωπο. Είναι δύσκολο να δούμε σε ποια παγίδα είμαστε ριγμένοι. Με τι όρους της ύπαρξής μας πρέπει να παλέψουμε για να δούμε πως όλοι είμαστε θύματα της ίδιας ακατανόητης Αιτίας. Κι αυτή η γνώση είναι ο μοναδικός δρόμος που βγάζει σε αυτό που ονομάζουμε Αγάπη.

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-06-19 (396)

Ø Σκέφτομαι: Τελικά, η βουδιστική και νιτσεϊκή «Αιώνια Επιστροφή», είναι ό,τι πιο φοβερό φαντάστηκε ο Άνθρωπος.

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-06-18 (395)

Η περίληψη:

Η συντεχνία των πολιτικών (η πιο ανάλγητη κι επικίνδυνη συντεχνία) δανειζόταν για να αγοράζει ψήφους, να διορίζει υπεράριθμους χρυσοπληρωμένους οπαδούς της, χρεώνοντας κυρίως τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Οι υπόλοιπες συντεχνίες, εκβιάζοντας συνεχώς άρπαζαν προνόμια ως άλλοι πολίτες πρώτης κατηγορίας, που κι αυτά πλήρωναν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, υποκρινόμενοι πως τα αποσπούν από κάποιον καπιταλιστή εργοδότη.

Αποτέλεσμα: Ζούμε σε μια κοινωνία μηδενικής ενότητας, στην οποία όλες οι συντεχνίες στραγγαλίζουν εκείνους τους πολίτες που αδυνατώντας να ανταποδώσουν τα ίδια, θρηνούν ήδη 1.400. 000 ανέργους για τους οποίους λίγα μόνο υποκριτικά δάκρυα χύθηκαν, μηδενικές προσπάθειες αλληλεγγύης έγιναν, σε αντίθεση με τα δάκρυα που χύθηκαν και την αντίδραση των γνωστών συντεχνιών  που παραλίγο να ρίξει τη χώρα σε χάος, προκειμένου να μην χάσουν κυρίως 700 περίπου ακριβοπληρωμένοι πλεονάζοντες δημοσιογράφοι τη δουλειά τους.

Έγραφα στο ημερολόγιό μου στις: 12 Μαΐου 2012

 

• Αν τελικά το «πλοίο» βουλιάξει, αυτό θα οφείλεται στις τρύπες που άνοιξαν οι συντεχνίες στα ύφαλα του. Στο γεγονός πως κάποιοι σοσιαλιστές, κόκκινοι και ροζ, πίστεψαν πως σοσιαλισμός είναι το τι θα αρπάξεις από τους άλλους και όχι το τι θα προσφέρεις στην κοινωνία.

Και το «πλοίο»  για το 50%+ του λαού που δεν ζει κάτω από την προστασία κάποιας συντεχνίας, έχει ήδη βουλιάξει.

Οι πολιτικοί και οι συντεχνίες γνώριζαν με ποιον τρόπο θα έπρεπε να μοιραστεί η ανεργία ισομερώς μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αλλά δεν θέλησαν να τον εφαρμόσουν. (Έπρεπε το κράτος να πάψει να δανείζεται για να πληρώνει τους υπαλλήλους του, να απολύσει άμεσα τους πλεονάζοντες, βασικά αλλά όχι μόνο). Έτσι τα αριστερά κόμματα κατάντησαν να υπερασπίζονται τους «αριστοκράτες» των εργαζομένων αντί τους «πληβείους».

Είναι που το συμφέρον ναρκώνει το αίσθημα δικαίου, τη λογική η αιτία για όλα αυτά.