Είναι ένα αιματηρό, άλυτο αίνιγμα η ύπαρξη του Κόσμου μας, μέρος του κόσμου των
κόσμων, που δεν το λύνει ούτε η υλιστική ερμηνεία, η οποία με την αναγκαστική
χρήση της ατιοκρατικής λογικής, όταν φτάνει στις αυτοαιτίες του θεού ή της ύλης,
αρχίζει να αρνείται τον εαυτόν της πιστεύοντας πως η πρώτη αιτία της δημιουργίας
ήταν το Μηδέν! (Στ. Χόκινγκ και άλλοι υλιστές).
Είναι παράλογες και οι δύο ερμηνείες για την αιτιοκρατική λογική μας, την μόνη που διαθέτουμε. Μόνο η ύπαρξη του Τίποτα δικαιώνει την αιτιοκρατία της λογικής μας. Κι αφού υπάρχει το κάτι του Κόσμου, η ερμηνεία πως αυτός ο Κόσμος έχει δημιουργό φαντάζει λιγότερο παράλογη. Οπότε, προβάλει το πρόσωπο ή το προσωπείο ενός ακατανόητου Δημιουργού που πρέπει να απαντήσει στο ανθρώπινο ερώτημα – υπαρξιακής ανταρσίας ή ερώτημα – παράπονο: “Γιατί τόσος πόνος, δάκρυα και αίμα. Γιατί αυτό το αιματηρό δημιούργημα. Γιατί εκείνο το ελαφάκι, το κάθε ελαφάκι, έπρεπε να φαγωθεί από κείνο το σαρκοφάγο, το κάθε σαρκοφάγο?”
Είναι παράλογες και οι δύο ερμηνείες για την αιτιοκρατική λογική μας, την μόνη που διαθέτουμε. Μόνο η ύπαρξη του Τίποτα δικαιώνει την αιτιοκρατία της λογικής μας. Κι αφού υπάρχει το κάτι του Κόσμου, η ερμηνεία πως αυτός ο Κόσμος έχει δημιουργό φαντάζει λιγότερο παράλογη. Οπότε, προβάλει το πρόσωπο ή το προσωπείο ενός ακατανόητου Δημιουργού που πρέπει να απαντήσει στο ανθρώπινο ερώτημα – υπαρξιακής ανταρσίας ή ερώτημα – παράπονο: “Γιατί τόσος πόνος, δάκρυα και αίμα. Γιατί αυτό το αιματηρό δημιούργημα. Γιατί εκείνο το ελαφάκι, το κάθε ελαφάκι, έπρεπε να φαγωθεί από κείνο το σαρκοφάγο, το κάθε σαρκοφάγο?”
