Χωρίς Θεό, αλλά, ταυτόχρονα, χωρίς την
αντινομία από την ύπαρξη του Κακού, της οδύνης, της οντολογικής αντιπαράθεσης,
του αίματος. Χωρίς τον κίνδυνο μίας υπαρξιακής εξέγερσης. Την υποχρέωση στην
υπαρξιακή αλληλεγγύη, τη συμπόνια.
Χωρίς Θεό, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα
να είσαι με την πλευρά των κολασμένων, των θυμάτων, των αθώων, των εξεγερμένων,
τελικά και συνολικά όλης της έμβιας, της μη έμβιας ύλης, γιατί το Τυχαίο ως μοναδική
αιτία της ύπαρξης του Κόσμου καταλύει όλα τα παραπάνω.Δευτέρα 8 Απριλίου 2013
αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.
2013-04-08
Ø Σκέφτομαι: τη ρήση του
Μπέρτραντ Ράσελ: «Τρία πάθη, απλά, αλλά
κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της
γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους».
Και νιώθω σα κάποιος να «έκλεψε» την
περίληψη της ζωής, των λογισμών μου και των έργων μου.
……………………………………………………
Κυριακή 7 Απριλίου 2013
αποσπασμα απο το e-book: ο ανθρωπος που δεν χρειαζοτανε κανεναν.
«Τελικά, ο
Θεός είναι πιο κοντά σ’ εκείνο που πίστευες, Αναστασία», λέω. «Υπάρχει μόνο
μέσα στην Αγάπη, τη Συμπόνια. Στο περίπου μηδέν, δηλαδή, αυτού του Κό
σμου. Δεν
υπάρχει στα δόντια ενός σαρκοφάγου ζώου, στη βιομέριμνα, στη δίψα για δύναμη
του ανθρώπου, στη φθορά, την ασθένεια, τον πόνο, τον θάνατο, την αδικία, τη
φυσική καταστροφή, γενικά στην αντιπαράθεση των όντων. Την Εντροπία του χωροχρόνου.
Το Κακό. Γιατί, όμως, το Μέγιστο είναι τόσο ελάχιστο; Κοντολογίς, γιατί υπάρχει
το μη Καλό;».Παρασκευή 5 Απριλίου 2013
αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.
30/10/2002 (182)
Ø Σκέφτομαι: Η
βιομέριμνα (όρος του Χάιντεγκερ)
πράγματι, είναι η βασική αιτία που ο Άνθρωπος σπάνια
οντολογεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
