αποσπασμα απο το e-book: ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ

http://www.myspace.com/592863469/blog

αποσπασμα απο το e-book: Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ που κυκλοφορει.

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ και τη λογική μου, άρχισα, παραδόξως, να τα βρίσκω γρήγορα. Έτσι, επέστρεψε και το ενδιαφέρον μου για τα γεγονότα. Ξέρετε, για το ηθόμετρο και τα^’ άλλα.

Στήθηκα πίσω από την τηλεόραση και βάλθηκα να παρακο­λουθώ τις εξελίξεις. Οι προβλέψεις του καναλιού 505, επαλήθευσαν μέχρι κεραίας. Ούτε χρονικά δεν έπεσαν έξω. Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα είχε προαναγγείλει. Δηλαδή, η αρμόδια επιστημονική ομάδα, απεφάνθη πως το ηθόμετρο ήταν έγκυρο και η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση των πολιτών, αναγκάστη­κε να προχωρήσει στην κοινωνική χρησιμοποίησή του. Πριν, έγινε δημοψήφισμα, τα^’ αποτελέσματα του οποίου ήσαν 89% Ναι, στο ερώτημα αν το ηθόμετρο έπρεπε να θεσπιστεί σαν κριτήριο και αν οι πολίτες θα βαθμολογούντο από την ένταση των μι­κροκυμάτων Ζ 7.

Αλλά, ας πάρω τα πράγματα με κάποια σειρά. Η αρχή της βαθμολόγησης, κατά γενική απαίτηση, έγινε από την κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας και συνεχίστηκε προς τα κάτω, μέχρι τον τελευταίο πολίτη.

Έπρεπε να το περιμένω πως αυτή η ιστορία, θα ‘ταν και κωμική. Το τι έγινε όταν η εξουσία σύρθηκε μέχρι τη διαδικα­σία της βαθμολόγησης, δε λέγεται εύκολα και με ακρίβεια. Το τι αποκαλύφτηκε, ελπίζω πως το φαντάζεστε. Και οι πιο κυνικοί στις προβλέψεις τους, για την ηθική ποιότητα της εξουσίας, α­ποδείχτηκαν αφελείς. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όσο η εξέταση κατέβαινε την πυραμίδα της ιεραρχίας, τόσο ανέβαινε ο δείκτης της ηθικής βαθμολογίας! Το ηθόμετρο, μέσα σε λίγο χρόνο, βγά­ζοντας ένα ένα τα φτιασίδια από τη βιτρίνα της εξουσίας, αποκάλυψε ένα πρόσωπο φριχτό, επικίνδυνο, ηθικά απαράδεκτο. Για παράδειγμα, σας λέω μόνο πως, του Υπουργού της Δικαιοσύνης η βαθμολογία, ήταν τόσο χαμηλή που, αργότερα όταν η βαθμο­λόγηση κάλυψε όλον τον πληθυσμό, αποδείχτηκε ότι ο κύριος Υπουργός, μόλις και μετά βίας είχε μισό βαθμό μέτρησης πάνω από τον πιο αιμοβόρο κακούργο των φυλακών! Και μια και μι­λάμε για κακούργους και κατάδικους, είναι ευκαιρία να πούμε πως ανάμεσά τους, βρέθηκαν τέτοιες υψηλές βαθμολογήσεις, ώστε στο τέλος, όλοι καταλάβαμε, πως οι κοινωνικές ταμπέλες έπρεπε ν’ αλλάξουν ριζικά θέσεις. Για πολλούς κατάδικους, κρίθηκε αναγκαίο να γίνει αναθεώρηση της δίκης τους, γιατί η η­θική τους βαθμολόγηση μαρτυρούσε πως η καταδίκη τους, ήταν αποτέλεσμα, στην καλύτερη περίπτωση, δικαστικής πλάνης. Α­ντίθετα, κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί, παρουσίασαν τέτοια ισχνή βαθμολογία, ώστε θεωρήθηκαν ύποπτοι κάποιας άγνωστης ποινικής πράξης και φυσικά, ακατάλληλοι για δικαστές. Σε συ­ντομία, αποδείχτηκε πως πολλοί έγκλειστοι στις φυλακές, έπρε­πε να ’ναι έξω και ακόμα περισσότεροι από τους έξω, να ’ναι μέσα! Αποδείχτηκε ακόμα πως, χαμηλούς βαθμούς παρουσίαζαν όσοι μιλούσαν διαρκώς για ηθική, όσοι, γενικά, θελαν να σώ­σουν τους άλλους από την ηθική κατάπτωση, την κοινωνική αδικία και τα παρόμοια. Πάνω απ’ όλα αποδείχτηκε πως υπήρχε μια στενή σχέση της εξουσίας σ’ όλο της το φάσμα, με τη χαμη­λή βαθμολογία……………………………………………………………….

ερχεται και Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ σε e-book

Όταν η Αδελφότητα της Μεγάλης Ουτοπίας κάνει πάνω στη σκακιέρα την κίνηση του «Ηθόμετρου», προκαλώντας ηθικό στριπτίζ , ανατροπή των κοινωνικών δομών, της εξουσίας και στοιχίζει τους ανθρώπους κατά ηθικό ύψος, τότε το «παιχνίδι» δείχνει να παίζεται μεταξύ της αδελφότητας και της Εξουσίας.

Όταν στη συνέχεια η Αδελφότητα κάνει τη δεύτερη κίνηση, αποδεικνύοντας την ύπαρξη του Θεού, τότε η παρτίδα δείχνει να παίζεται μεταξύ της αδελφότητας και του Ανθρώπου.

Στη συνέχεια, όταν το συναίσθημα της ενοχής φέρνει τη Νοσταλγία του Τίποτα», η παρτίδα μοιάζει να παίζεται μεταξύ της Αδελφότητας και του Θεού.

Τέλος, όταν η Ύλη απαιτεί από την Ιδέα τη δικαίωσή της, το παιχνίδι φαίνεται να παίζεται μεταξύ του Θεού και του Εαυτού Του.

Πώς τελειώνει αυτό το υπαρξιακό θρίλερ;

αποσπασμα απο το e-book: ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Τα εκατομμύρια όσων απέμειναν ζωντανοί με ακολουθούν κραυγάζοντας. Η εξέγερση θα πραγματοποιηθεί με την αυτο­κτονία μας. Καβάλα σε πυρηνικά άτια πλησιάζουμε το Μηδέν.

Επιτέλους αδελφωμένοι, ενωμένοι στην τραγικότητα μας, στην οργή, στην αηδία μας. Και περήφανοι όσο ποτέ. Ατρόμητοι στη θέα της ανυπαρξίας του Καλού. Καταλύτες του εαυτού μας, των ονείρων, της σκέψης μας. Εραστές του Τίποτα. Τιμωροί του Χρόνου, του Χώρου κι όποιου άλλου ατέρμονου. Όμως και γε­μάτοι αγάπη για ό,τι δεν υπήρξε ποτέ: Αγάπη.

κι αλλο αποσπασμα απο το e-book μου: ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Είμαστε όλοι δεμένοι μεταξύ μας με αόρατα δεσμά. Η κάθε ατομικότητα έχει στον λαιμό της περασμένο τον κοινό βρόγχο του είδους. Πράγμα που στο βάθος του το βρίσκω δίκαιο. Δεν πρέπει να ’ναι διαφορετικά. Κι ας με βολεύει το αντίθετο, σε πρώτη ματιά. Όπου κι αν κρυφτείς, σ’ έρημο, σε βουνό, σ' ερημο­νήσι, στα έγκατα της ψυχής σου, οι άλλοι είναι μέσα σου, στον βαθμό που κι εσύ εισχωρείς σε αυτούς. Κι αυτό είναι το μέσο, η δυνατότητα για την πραγμάτωση ενός "άλλου" οράματος ζωής. Άρα, έχω ήδη μπολιάσει τον κόσμο με το δικό μου όνειρο. Ήδη, λοιπόν, αντιστέκομαι στη δίνη της αβύσσου. Συμμετέχω.

αποσπασμα απο το e-book ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ που θα κυκλοφορησει.

(Τον σφυγμό του κόσμου μπορείς να τον πάρεις από πα­ντού. Ακόμα κι από το κελί μίας φυλακής, ή τη σπηλιά κάποιου ερημίτη. Κατά κάποιο τρόπο, ό,τι συμβαίνει κάπου βρίσκεται πα­ντού. Η χαρά, ο πόνος του άλλου είναι και μέσα μας. Κλάσμα της άθροισης του Όλου υπάρχει και στη μονάδα).

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-03-07 (367)

ØΈγραψα πριν 25 χρόνια (1988) στο μυθιστόρημα Η ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ αυτό: Καθαρά λογικό είναι μόνο το Μηδέν. Είναι παράλογη η ύπαρξη του Κόσμου, γιατί αυτή η ύπαρξη προ­ϋποθέτει τον απόλυτο παραλογισμό: την αυτοαιτία της Ιδέας, ή της Ύλης.

(Πρόβλεψη: Θα ’ρθει καιρός που κάποιοι θα δουν αποτέλε­σμα χωρίς αιτία,

και θα  βλέπουν σωστά).

Όταν πριν λίγο καιρό ο Στίβεν Χόκινγκ είπε πως το Μηδέν είναι η αιτία της δημιουργίας του Σύμπαντος (δηλαδή μιλάει για αυτοαιτία του Μηδενός) είχα ήδη από καιρό διαφωνήσει με τη ρήση και «προφητεία» μου, γιατί πίστευα πως η αυτοαιτία του Θεού, είναι λιγότερο παράλογη ερμηνεία, για την αιτιοκρατική λογική μας.

…………………………………………………..