ØΓια τα διαδραματιζόμενα στην πολιτική σκηνή αυτόν
τον καιρό, σκέφτομαι μία ρήση του Νίτσε που έλεγε: «εχθροί μου είναι εκείνοι που επιδιώκουν την ανατροπή κι όχι
να αυτόδημιουργηθούν οι ίδιοι».
ØΣκέφτομαι:Υπάρχει μια μορφή αναρχίας που τη νιώθω, την πιστεύω: Είναι εκείνη που
αντιστέκεται στους όρους της ύπαρξης που δόμησαν τον Άνθρωπο ως τραγικό θηρευτή
των ομοίων του. Κι αυτό είναι ο μόνος τρόπος αντιπαράθεσης που κατανοώ.
Ø Σκέφτομαι: Ο λεγόμενος θερμικός θάνατος του
Σύμπαντος δίνει μία ιδεαλιστική νότα στην υλιστική θεωρία της Συμπαντικής
Εντροπίας. Ίσως γι αυτό ο Prigogineφαντάστηκε τη θεωρία της
τάξης που προκύπτει από το Χάος.
Άραγε τι μεταμορφώνει
μετά αυτό το υπέροχο ον σε θηρευτή των ομοίων του? Και μήπως ο αργότερα
θηρευτής κατά βάθος νοσταλγεί την αθωότητα της αρχής του? Μήπως η πορεία του
μέσα στους αιώνες καταλήξει στην ποιότητα της αφετηρίας του? Αν ναι, τότε για
ποιο σκοπό έζησαν, ζούμε, θα ζήσουν και οι επόμενοι το αίμα, τα δάκρυα, τον
πόνο της Ύπαρξης? Αυτά τα ερωτήματα (και πολλά άλλα) στοιχειοθετούν το Αίνιγμα
της Ύπαρξης, σκέφτομαι