Ø Σκέφτομαι: Ο λεγόμενος θερμικός θάνατος του
Σύμπαντος δίνει μία ιδεαλιστική νότα στην υλιστική θεωρία της Συμπαντικής
Εντροπίας. Ίσως γι αυτό ο Prigogineφαντάστηκε τη θεωρία της
τάξης που προκύπτει από το Χάος.
Άραγε τι μεταμορφώνει
μετά αυτό το υπέροχο ον σε θηρευτή των ομοίων του? Και μήπως ο αργότερα
θηρευτής κατά βάθος νοσταλγεί την αθωότητα της αρχής του? Μήπως η πορεία του
μέσα στους αιώνες καταλήξει στην ποιότητα της αφετηρίας του? Αν ναι, τότε για
ποιο σκοπό έζησαν, ζούμε, θα ζήσουν και οι επόμενοι το αίμα, τα δάκρυα, τον
πόνο της Ύπαρξης? Αυτά τα ερωτήματα (και πολλά άλλα) στοιχειοθετούν το Αίνιγμα
της Ύπαρξης, σκέφτομαι
ØΣκέφτομαι: Υπάρχουν κάποια
αναπάντητα ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: 1ον: Γιατί κανένα κόμμα δεν ζήτησε η ανεργία να μοιραστεί
δίκαια μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα? Γιατί ο ιδιωτικός τομέας να
αιμορραγεί με 1.400.000 ανέργους και ο
δημόσιος με 0 απολυμένους? Πού πνίγηκε το αίσθημα δικαίου, αλληλεγγύης των
συντεχνιών, των κομμάτων? (Συνεχίζεται).