ØΣκέφτoμαι: Έγραφα πριν κάποια χρόνια σε αυτό το
ημερολόγιο: «Η Ιστορία του Θεού,
είναι η Ιστορία των όντων του». Και τότε, θυμάμαι, απέφυγα να συμπληρώσω αυτό: «Θλιβερή Ιστορία, αιματηρή».
Ø Σκέφτομαι: Οι λεγόμενες «Δεξαμενές Σκέψης» καλό θα
ήταν να ασχοληθούν με τις μεταβολές, τις συνέπειες που θα προκαλέσουν, αργά ή
γρήγορα, οι χείμαρροι, τα ποτάμια των δακρύων των καταφρονεμένων του κόσμους
μας.
Ø «Όταν πρόκειται να χάσεις το κεφάλι σου, δεν κλαις για τα
μαλλιά σου, λέει μία ρώσικη παροιμία. Και δυστυχώς, αυτό κάνει χιλιάδες χρόνια ο
Άνθρωπος», είπε ο γηραιός της παρέας.
Και ποιο είναι το «κεφάλι» που
εννοείτε πως κινδυνεύει να χαθεί, τον ρώτησαν.
ØΣκέφτομαι: Σε κάποια είδη λογοτεχνίας οι
συγγραφείς τους μονομαχούν με τον φόβο της ιδέας του θανάτου. Και μερικές
φορές, οι συγγραφείς κερδίζουν την παρτίδα. Δηλαδή, πεθαίνουν μόνο μια φορά.
Αυτό είναι μια πράξη δικαιοσύνης.
Ø Σκέφτομαι: Όταν ο Άνθρωπος θα κατορθώσει να
μηδενίσει τον πόνο που προκαλεί στον άλλον Άνθρωπο, το υπόλοιπο του πόνου σε τι,
σε ποιον θα οφείλεται, θα χρεώνεται;
Ø Σκέφτομαι: Είναι καιρός πια, η φιλοσοφία να
καταλάβει πως πρέπει να ξεφύγει από τον βάλτο της ιδεολογίας στον οποίον έχει
παγιδευτεί προσπαθώντας μάταια να ερμηνεύσει τον Κόσμο, και να αφοσιωθεί στην
χαρτογράφηση του αινίγματός του, καθώς και στον εξανθρωπισμό της
ιστορίας.