ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

23/5/2002 (150)

 Διάβασα πως σε πόλεις της Βραζιλίας, της Νότιας Αφρικής χτίζονται συγκροτήματα πολυκατοικιών με υψηλά τείχη, ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, τάφρους, ηλεκτρονικά συστήματα ασφαλείας, τα οποία είναι επανδρωμένα με φρουρούς ειδικά εκπαιδευμένους για τη φύλαξη τέτοιων χώρων. Πρόκειται για μικροσκοπικές πόλεις, κρατίδια πλουσίων πολιτών που προκειμένου να προφυλάξουν τις ζωές και τις περιουσίες τους, οχυρώνονται στα σύγχρονα κάστρα, όπως παλαιότερα οι βασιλιάδες και οι ευγενείς.
Η είδηση αυτή με έκανε να σκεφτώ αυτό: Πράγματι, η ιστορία δεν διδάσκει. Όλοι εκείνοι οι τρομοκρατημένοι έγκλειστοι ελπίζουν πως δεν είναι οι τελευταίοι βασιλιάδες, ευγενείς όπως εκείνοι που χάθηκαν μαζί με τα κάστρα τους. Όμως, κάποτε κάποιοι σίγουρα θα διαψευστούν. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η κοινωνική αλληλεγγύη κοστίζει φτηνότερα. Ιδιαίτερα σε αίμα και πόνο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

27/112002 (186)

Ø Σκέφτομαι: Ο Ενδοκόσμιος Θεός του Σπινόζα, άραγε, θεοποιεί την ύλη, ή αποιδεοποιεί το θείο;

16 μυθιστορήματά μου ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν μέσα στο 2013 στις συσκευές σας και στους Η/Υ



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

352/20/12/12

Οι μέρες που έρχονται μου φέρνουν στη μνήμη τους στίχους του Ζήσιμου Λορεντζάτου: …Όταν όλα τα αρμαθιάσεις μέσα σου και τα αποσώσεις –προφητεία, μυστήριο, γνώση, πίστη (ακόμα και την πίστη)- στο τέλος τι απομένει στον κόσμο αυτόν, άλλο από μια αγάπη; Τι απομένει;

………………………………………………………………………………………………………………………………

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

15/1/2003 (201)

Ø Κάποιοι, ιδιαίτερα οι ψυχαναγκαστικά ενεργούντες, ξεχνούν πως και η αλήθεια έχει κάποια δύναμη. Είναι ικανή πολλές φορές να δραπετεύσει από τα μπουντρούμια του ψεύδους. (Με αφορμή τις πρώτες αποκαλύψεις σχετικά με τους μαύρους εκβιασμούς κάποιων που πίστευαν σε αυτό: «Μην αναρωτιέσαι πως θα φτάσουμε. Προχώρα»).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

25/2/2003 (217)

Ø Σκέφτομαι: Το δομικό υλικό των πολέμων θεμελιώνεται, χτίζεται από τον τρόπο που ο καθένας από εμάς βλέπει τους συνανθρώπους του. Τα «γεράκια» των κρατών, απλώς ολοκληρώνουν τη ματιά μας, το έργο μας. Αν όλοι εμείς που αποτελούμε αυτό που ονομάζεται λαοί, μπορούσαμε να νιώσουμε τον διπλανό μας ως συνταξιδιώτη στην αινιγματική (και όχι μόνο) περιπέτεια της ύπαρξης, τότε κανένα «γεράκι» δεν θα κρατούσε στα χέρια του την τύχη της Ειρήνης. Η ενοχή της αλληλοσφαγής ανήκει σε όλους μας.

Δείτε το!

http://www.videoman.gr/25786