Ø Σκέφτομαι: επειδή το χωροχρονικό συνεχές δεν είναι λογικό να εξαπλώνεται μέσα στον εαυτόν του, τότε πρέπει να υποθέσουμε ότι εξαπλώνεται ή μέσα στο μηδέν, ή είναι ένα, από ύλη, όνειρο του Θεού.
Ø Είπε ο γηραιός της παρέας: Είναι τα άπειρα μεγέθη που περιβάλλουν την ανθρώπινη ύπαρξη που προκαλούν την υπαρξιακή ναυτία. Και οι ερμηνευτικές «αλήθειες» μας τα χάπια κατά της υπαρξιακής ναυτίας. Οι «αλήθειες» μας πρέπει να κρίνονται από το πόσο αποτελεσματικά αποδυναμώνουν την υπαρξιακή μας ναυτία.
Ø Σκέφτομαι: Κάπου μέσα στο βάθος της ανθρώπινης Ιστορίας, υπήρξε κάποια στιγμή που χύθηκε το πρώτο δάκρυ συμπόνιας. Μετά κάποιο άλλο, και άλλα. Μέχρι που σχηματίστηκε το πρώτο ρυάκι. Το πρώτο ποταμάκι.
Κάπου μέσα στο βάθος του μέλλοντος βλέπω τον ωκεανό της συμπόνιας να ολοκληρώνει το πεπρωμένο μας.
Ξανά σκέφτομαι αυτό: Ίσως το υποσυνείδητό μας να είναι το συνειδητό του αρχαίου παρελθόντος μας, το οποίο σκεπάστηκε μερικώς και αργά από το στρώμα που δημιούργησε ο ηθικός μας πολιτισμός. Το ερεβώδες υποσυνείδητό μας είναι η βασική κακοτεχνία της δημιουργίας που πρέπει να ενταφιάσουμε.
Ø «Είμαστε τα ίχνη που χαράζουμε στις ψυχές και στις μνήμες των άλλων», είχε πει κάποτε ο γηραιός της παρέας, για να συμπληρώσει: «Και ας μη ξεχνάμε αυτό: Πίσω από το στρώμα των ιχνών που μας άφησε (και θα αφήσουμε) η Ιστορία (η άθροιση των πράξεων του βίου όσων υπήρξαν) υπάρχει ένα άλλο που μαρτυρά δίψα για αθωότητα, για ηθική τελείωση».