ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΟΓΙΟ

27/12/99 (18)


Η είδηση ερχόταν, μάλλον, από την Αμερική (δεν ανέφερε λεπτομερή στοιχεία η εφημερίδα) και έλεγε, σε λίγες γραμμές, πως ένας σκύλος, ο "Σοκολάτας", είχε σώσει, με τίμημα τη ζωή του, τον μικρό αφεντικό του από μία επίθεση σμήνους μελισσών σκεπάζοντάς τον με το σώμα του!!
Αχ, Σοκολάτα! Πολύ ψηλά μας έβαλες τον πήχη. Εδώ δεν μπορούμε να υπερβούμε το ύψος της μη επιθετικότητας, της αλληλεγγύης κι εσύ μας ζητάς να υπερβούμε το ύψος της θυσίας, για να φανούμε αντάξιοί σου;
Στοιχηματίζω πως αν οι ειδικοί επιστήμονες, που ασχολούνται με την ανίχνευση του ανθρώπινου γονιδιώματος, έψαχναν τον γονότυπο του Σοκολάτα, σίγουρα θα ανακάλυπταν εκεί πλεόνασμα αλτρουιστικών γονιδίων. Αφού καμία θρησκεία, καμία φιλοσοφία, παιδεία, οικογένεια, κοινωνία δεν δίδαξαν τη θυσία στον Σοκολάτα, δεν απομένουν παρά μόνο τα γονίδια ως μοναδική εξήγηση της υπέρτατης ηθικής πράξης ενός σκύλου, την οποία, πράξη, ελάχιστοι από το ανθρώπινο είδος θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

5/12/99 (14)


Μερικές φυλές μερμηγκιών, αν, στην πορεία τους, για αναζήτηση νέου τόπου εγκατάστασης της φωλιάς τους, συναντήσουν το εμπόδιο ενός "ποταμού" (στα μέτρα τους, φυσικά) τον οποίο είναι αδύνατο να παρακάμψουν, τότε αυτόματα η φυλή ενεργοποιεί τον μηχανισμό εγκατάστασης της "ζωντανής" γέφυρας και ο ποταμός διασχίζεται. Τα σώματα (και λίγο αργότερα τα πτώματα) των πρώτων μελών της φάλαγγας των μερμηγκιών αποτελούν τη γέφυρα!
Είναι προφανές ότι η φύση, ενδιαφερόμενη για την ομάδα, έχει δώσει στα έντομα αυτά αλτρουιστικά γονίδια σε δολοφονικές, για την ατομικότητά τους, ποσότητες. Έκανε, δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο απ' ό,τι με την πλειοψηφία του ανθρώπινου είδους. Αυτή την ηθική εκτροπή (για τα κριτήριά μας) έχουμε υποχρέωση να καταργήσουμε. Αυτή αποτελεί την αιτία της τραγωδίας μας. Των δεινών μας. Αλλά και του μεγαλείου μας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

4/12/99 (13)


Είμαστε αυτό που παρατηρούμε, έγραφα χτες, αντιγράφοντας τα λόγια κάποιου. Αλλά κι εκείνο που δεν θέλουμε να παρατηρήσουμε, θα προσθέσω σήμερα.

Πριν λίγα χρόνια, ένας συμπατριώτης μας, ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητό του προς τη βόρειο Ελλάδα, νομίζω, άθελά του χτύπησε έναν πεζό που βάδιζε στον εθνικό δρόμο. Ο οδηγός, πιστεύοντας (λανθασμένα) ότι είχε σκοτώσει τον συνάθρωπό του και μην αντέχοντας την ενοχή που του προκάλεσε η σκέψη ότι είχε αφαιρέσει μία ζωή, κρεμιέται σε μία κολώνα της Δ.Ε.Η, αφού πριν έγραψε ένα σημείωμα στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της πράξης του.
Το συνταρακτικό αυτό γεγονός καταχωνιάστηκε, ασχολίαστο, σε ένα αθέατο μονόστηλο, με υποσυνείδητη, υποθέτω, πρόθεση να ενταφιαστεί στο ομαδικό ασυνείδητο. Όπερ και εγένετο. Γιατί, η ακραία εκδήλωση πλεονάζουσας ευαισθησίας εκείνου του ανθρώπου μας θύμιζε, τόνιζε το δικό μας εγκληματικό έλλειμμα. Κι αυτό έπρεπε, οπωσδήποτε, να το απωθήσουμε, για να μην τσαλακωθεί η ιδεατή εικόνα του εαυτού μας και της κοινωνίας μας. Αντί να φτιάξουμε ένα μνημείο στον τόπο που κρεμάστηκε εκείνος ο άνθρωπος, για να τιμήσουμε την ανθρώπινη ευαισθησία, κατασκευάσαμε ένα τάφο για μέρος της μνήμης μας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

3/12/99 (12)


"Είμαστε αυτό που παρατηρούμε", έλεγε κάποιος.

Πράγματι. Αυτό που παρατηρούν (για λογαριασμό μας) από την εικόνα του Κόσμου τα Μ.Μ.Ε, είναι άραγε το σημαντικότερο; Αυτοί (οι μικροαστέρες του τίποτα) που αναλύουν την "επικαιρότητα", είναι οι αρμοδιότεροι;
Ο νους, τα αυτιά και τα μάτια μας δέχονται καθημερινά τις επιθέσεις της ασχήμιας, της κορδωμένης μπούρδας. Κάποιοι ζούμε τη δικτατορία του ασήμαντου.
Σε αυτή τη χώρα, "Οι Δαιμονισμένοι", ή "Οι Αδελφοί Καραμαζώφ" χρειάζονται διακόσια χρόνια για να φτάσουν το τιράζ ενός μήνα κάποιου best seller, που φιλά, ή πηδά υπέροχα.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, μετά τις γυναίκες, "η μειοψηφία της ποιότητας", είναι η πιο καταπιεσμένη ανθρώπινη ομάδα, πιστεύω. Καταδικασμένη να ζει στη μοναξιά, στην εξορία της ιδιαιτερότητά της. Να μιλά σε μία γλώσσα αισθημάτων και αισθητικής που ελάχιστοι γνωρίζουν, αλλά πάρα πολλοί μιμούνται. Τελικά, να πληρώνει, κυρίως αυτή, το κόστος της βρεφικής ηλικίας του ανθρώπινου είδους.

αν ψάχνετε για μένα.

http://www.peekyou.com/diamandis_florakis

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

1/12/99 (11)


"Τα μόνα πραγματικά σύνορα μεταξύ των λαών, είναι τα ταξικά", έγραψε κάποιος σ' ένα τοίχο της γειτονιάς μου.

Τα μόνα (μέχρι τώρα) ακατανίκητα σύνορα, που προκαλούν τα όποια άλλα υπάρχουν (και είναι πολλά αυτά) είναι τα σύνορα του εγώ, ξανασκέφτηκα. 6 δις σύνορα έχει αυτή τη στιγμή ο μικρός μας πλανήτης. Κι όσο αυτά θα στέκουν ως απόρθητα κάστρα ανάμεσά μας, όλες οι ουμανιστικές προτάσεις (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, πολιτικές) θα παραμένουν ευχάριστα όνειρα μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.
Οι ταξικές κοινωνίες είναι μεν αιτιατό του καπιταλισμού, αλλά κι αυτός με τη σειρά του είναι αιτιατό της δομής του ανθρώπινου εγώ. Το οποίο εγώ είναι αιτιατό της υπερδομής των γονιδίων μας (που πιθανότατα περιέχουν και τη δυνατότητα μετατροπής τους, άρα και την Ελπίδα). Τα οποία είναι αιτιατό της υπερ-υπερδομής του πρώτου, σχεδόν μηδενικής έκτασης σωματιδίου που προκάλεσε την Μεγάλη Έκρηξη. Το οποίο είναι αιτιατό της Απόλυτης Αιτίας που ήταν η αυτοαιτία του Θεού, ή η αυτοαιτία της Ύλης. (Ήγουν, η εντελέχειά μας, το πεπρωμένο μας δεν βρίσκεται ούτε καν στα γονίδιά μας. Βρίσκεται μέσα στο πρώτο ελάχιστο σωματίδιο, το οποίο περιείχε τον χρόνο και την έκταση του σύμπαντος).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

28/11/99 (10)



Επιθετικότητα και αμοιβαία καχυποψία. Αυτά τα δύο στοιχεία διέπουν τις σχέσεις των κρατών του πλανήτη μας, αν κρίνουμε (και γιατί όχι) με βάση κάποια στοιχεία του ΟΗΕ (έκθεση για την ανθρώπινη ανάπτυξη).

780 δις δολάρια τον χρόνο για στρατιωτικές δαπάνες και μόνο 6 δις για βασική εκπαίδευση(!!) ξοδεύει η πλανητική μας οικονομία.

Αβυσσαλέα δίψα για ηδονή. Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία που παραθέτει η ίδια έρευνα. Σπαταλάμε 400 δις δολάρια για ναρκωτικές ουσίες(!!). Άλλα 105 δις για ποτά και 50 δις για τσιγάρα (μόνο στην Ευρώπη).

Μιλάμε, δηλαδή, για έναν πάνοπλο, μαστουρωμένο (και γι αυτό επικίνδυνο) πλανήτη, ο οποίος βιώνει μία παραίσθηση κανονικότητας. Σιγουριάς για τις επιλογές του, δηλαδή: αχαλίνωτη ελευθερία της ατομικότητας (κι ας ισχυρίζονται οι σοσιαλιστές ότι θα την τιθασεύσουν) προς το κέρδος και την ηδονή.

Φυσικά, όλες αυτές οι διαπιστώσεις γεννούν ένα ερώτημα: Τί κάνουν εκείνοι που συμβαίνει να έχουν πλεόνασμα αλτρουιστικών γονιδίων και έλλειμμα επιθετικών και εγωιστικών;
Που αρνούνται να δουν τον συνάνθρωπό τους ως μεταφορέα της βούλησής τους για δύναμη και ηδονή; Που βλέπουν την περιπέτεια της ύπαρξης ως έκφραση αλληλεγγύης, ηθικής ανάτασης, ανθρωπιάς;

Δύο πράγματα, πιστεύω:

1: Συνειδητοποιούν ότι ο Κόσμος αλλάζει, προς το ηθικότερο, στον βαθμό που ο καθένας από εμάς αναβαθμίζει ηθικά τον βίο του.

2: Ενισχύει τον θεσμό της οικογένειας και τέλος δημιουργεί "νησίδες," αποτελούμενες από σαράντα-πενήντα ανθρώπους, οι οποίοι έχουν όμοια ιδανικά και σκοπούς.

Μόνο σε τέτοιες νησίδες μπορούν να υλοποιηθούν οι ουτοπίες που φαντάστηκε ο άνθρωπος