ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα

σκεψεις...

Ετικέτες

Ο (1) τι δεν... (1)

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

1/12/2002 (187)


Ø Σκέφτομαι: Γιατί άραγε το ασυνείδητο προσλαμβάνει τις εικόνες του εξωτερικού κόσμου χωρίς τα ηθικά κριτήρια του συνειδητού;



Τρίτη 7 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

29/9/2002 (175)


Σκέφτομαι:Η ανθρώπινη επιθετικότητα, (αυτή η θεμελιωμένη μέσα στα γονίδιά μας ιδιότητα) διαθέτει πολλά προσωπεία για να εκδηλωθεί. Πολλά άλλοθι. Η γκάμα της μεγάλη. Μπορεί να ξεκινά από ένα, αφανές, απορριπτικό συναίσθημα και να φτάνει μέχρι τη χρήση ενός σαρανταπενταριού, η τη χρήση πυρηνικής ενέργειας. Αν ο συλλογισμός αληθεύει, τότε είμαστε όλοι, λίγο πολύ, ένοχοι. Αλλά και θύματα ταυτόχρονα μίας ιδιότητας που, άθελά μας, μας δυναστεύει. Τη λύση σε αυτό το βασικό υπαρξιακό μας πρόβλημα, μόνο η βιοτεχνολογία μπορεί να τη φέρει. Ή, ο χρόνος με τη βοήθεια των μέχρι τώρα γνωστών μέσων. Όποιον δρόμο κι αν επιλέξουμε, θα πρέπει να τον συνδυάσουμε με την αγάπη του πεπρωμένου μας.



Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

5/2/2002 (118)


Αν πράγματι το ανθρώπινο Ασυνείδητο είναι έτσι κολασμένο όπως το περιγράφει η φροϋδική σχολή, τότε θα πρέπει να μιλάμε για ένα συμπαντικό γίγνεσθαι τυχαίο, άσκοπο, αέναα επαναλαμβανόμενο. Ή, για μία διαβολική δημιουργία.



Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

18/2/2002 (122)


«Αναρωτιέμαι: γιατί το τέλος του Ταξιδιού δεν ορίζει τις σκέψεις και τις πράξεις των ΄Ταξιδιωτών;».



Σάββατο 4 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

1/3/2003 (218)


Ø Σκέφτομαι: Αναφέρονται πολλοί στους «δείκτες ευφυΐας» και «συναισθηματικής ευφυΐας». Κανένας, όμως, δεν είδα να αναφέρεται στον «ηθικό δείκτη», που είναι υπαρκτός και μεγαλύτερης σημασίας. Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό;



Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

27/7/2000 (44)


Τριάντα δις για τη μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή!

Σκέφτομαι: Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, πόσα πράγματα θα υποδήλωνε αν η είδηση αναφερόταν στη μεταγραφή (με το ίδιο ποσόν) ενός φιλοσόφου, ενός ποιητή, ενός λογοτέχνη από έναν εκδοτικό οίκο σε άλλον...



Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 3 ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥΧΑΟΥΣ

………………………………………………………………………………………………………………………………………………


Και τώρα: Είμαστε σα θάλασσα χωρίς μπλε, αρμύρα, θαλασσοπούλια, νησιά, ακτές, άσπρα πανιά, κουπιά. Σα μάτια άδεια χωρίς έκφραση. Σαν ουρανός χωρίς την αίσθηση της απεραντοσύνης. Σα νύχτα χωρίς αστέρια, χωρίς τέλος. Σα φράση χωρίς νόημα. Σα φιλί από πέτρινα χείλη. Σα λουλούδια ψεύτικα, χωρίς άρωμα. Σαν ποίημα χωρίς ανάταση. Σαν όνειρο χωρίς υπέρβαση. Σαν ουτοπία που δεν μεταθέτει τα όρια του εφικτού. Σα μουσική ακατανόητη από το συναίσθημα. Σα δειλινό χωρίς συνειρμούς. Σαν θάνατος που δεν είναι είσοδος.

Είμαστε μια ανθρωπότητα που της λεηλάτησαν τα όνειρα. Είμαστε περίπου νεκροί.

Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε εμείς οι εναπομείναντες, σα σάρκινη μηχανή που διαθέτει όλα τα αναγκαία καύσιμα για να φτάσει στην άκρη του χρόνου.

Για όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να προηγηθεί το μέγιστο των εγκλημάτων. Να φορέσει ο Θεός τη μάσκα του ανύπαρκτου, του σκότους, του Χάους.

Δεν υπάρχει τώρα Τέχνη που να δείχνει δρόμους. Να λυτρώνει. Να εξανθρωπίζει.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι για τον άνθρωπο. Κανείς δεν αγωνίζεται, δεν πεθαίνει για μια Ιδέα. Δεν δίνει το δάκρυ του, το χέρι του.

Εμείς που απομείναμε είμαστε η Κόλαση.

Όποιο ανθρώπινο λουλούδι ανθίζει, το ξεριζώνει το δρεπάνι του θανάτου. Γιατί κανένα «λουλούδι» δεν αποδέχεται τη λογική της πραγματικότητας.

Η δομή της ζωής, πάντα τιμωρούσε την ποιότητα. Τώρα όμως την αποκεφαλίζει.

Εντελέχεια της ζωής είναι ο εαυτός της. Η συνέχισή της.

Ποθούμε, αλλά δεν μπορούμε την ανάταση. Ούτε καν την προσπάθεια για ανάταση δεν αντέχουμε.

Έρχεται ο άνθρωπος του Χάους.

Ο νόμος της Εντροπίας σαπίζει τις ψυχές μας. Ο άνθρωπος αποκτά τη ζωική δύναμη που θα του επιτρέψει να ζήσει στον μέγιστο δυνατό χρόνο, πριν η Συμπαντική, απόλυτη Αταξία τον καταβροχθίσει.

(Είσαστε ακόμα στο σκοτάδι της φανταστικής μου ιστορίας; Ναι; Κουράγιο. Σε λίγο βγαίνουμε στο Φως! Στο Φως μίας οντολογικής αίσθησής μας για την ύπαρξη της Ελπίδας).