18/2/2002 (122)
«Αναρωτιέμαι: γιατί το τέλος του Ταξιδιού δεν ορίζει τις σκέψεις και τις πράξεις των ΄Ταξιδιωτών;».
«Αναρωτιέμαι: γιατί το τέλος του Ταξιδιού δεν ορίζει τις σκέψεις και τις πράξεις των ΄Ταξιδιωτών;».
Κυριακή 5 Αυγούστου 2012
Σάββατο 4 Αυγούστου 2012
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
1/3/2003 (218)
Ø Σκέφτομαι: Αναφέρονται πολλοί στους «δείκτες ευφυΐας» και «συναισθηματικής ευφυΐας». Κανένας, όμως, δεν είδα να αναφέρεται στον «ηθικό δείκτη», που είναι υπαρκτός και μεγαλύτερης σημασίας. Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό;
Ø Σκέφτομαι: Αναφέρονται πολλοί στους «δείκτες ευφυΐας» και «συναισθηματικής ευφυΐας». Κανένας, όμως, δεν είδα να αναφέρεται στον «ηθικό δείκτη», που είναι υπαρκτός και μεγαλύτερης σημασίας. Άραγε, γιατί συμβαίνει αυτό;
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2012
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
27/7/2000 (44)
Τριάντα δις για τη μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή!
Σκέφτομαι: Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, πόσα πράγματα θα υποδήλωνε αν η είδηση αναφερόταν στη μεταγραφή (με το ίδιο ποσόν) ενός φιλοσόφου, ενός ποιητή, ενός λογοτέχνη από έναν εκδοτικό οίκο σε άλλον...
Τριάντα δις για τη μεταγραφή ενός ποδοσφαιριστή!
Σκέφτομαι: Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, πόσα πράγματα θα υποδήλωνε αν η είδηση αναφερόταν στη μεταγραφή (με το ίδιο ποσόν) ενός φιλοσόφου, ενός ποιητή, ενός λογοτέχνη από έναν εκδοτικό οίκο σε άλλον...
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 3 ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥΧΑΟΥΣ
………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Και τώρα: Είμαστε σα θάλασσα χωρίς μπλε, αρμύρα, θαλασσοπούλια, νησιά, ακτές, άσπρα πανιά, κουπιά. Σα μάτια άδεια χωρίς έκφραση. Σαν ουρανός χωρίς την αίσθηση της απεραντοσύνης. Σα νύχτα χωρίς αστέρια, χωρίς τέλος. Σα φράση χωρίς νόημα. Σα φιλί από πέτρινα χείλη. Σα λουλούδια ψεύτικα, χωρίς άρωμα. Σαν ποίημα χωρίς ανάταση. Σαν όνειρο χωρίς υπέρβαση. Σαν ουτοπία που δεν μεταθέτει τα όρια του εφικτού. Σα μουσική ακατανόητη από το συναίσθημα. Σα δειλινό χωρίς συνειρμούς. Σαν θάνατος που δεν είναι είσοδος.
Είμαστε μια ανθρωπότητα που της λεηλάτησαν τα όνειρα. Είμαστε περίπου νεκροί.
Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε εμείς οι εναπομείναντες, σα σάρκινη μηχανή που διαθέτει όλα τα αναγκαία καύσιμα για να φτάσει στην άκρη του χρόνου.
Για όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να προηγηθεί το μέγιστο των εγκλημάτων. Να φορέσει ο Θεός τη μάσκα του ανύπαρκτου, του σκότους, του Χάους.
Δεν υπάρχει τώρα Τέχνη που να δείχνει δρόμους. Να λυτρώνει. Να εξανθρωπίζει.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι για τον άνθρωπο. Κανείς δεν αγωνίζεται, δεν πεθαίνει για μια Ιδέα. Δεν δίνει το δάκρυ του, το χέρι του.
Εμείς που απομείναμε είμαστε η Κόλαση.
Όποιο ανθρώπινο λουλούδι ανθίζει, το ξεριζώνει το δρεπάνι του θανάτου. Γιατί κανένα «λουλούδι» δεν αποδέχεται τη λογική της πραγματικότητας.
Η δομή της ζωής, πάντα τιμωρούσε την ποιότητα. Τώρα όμως την αποκεφαλίζει.
Εντελέχεια της ζωής είναι ο εαυτός της. Η συνέχισή της.
Ποθούμε, αλλά δεν μπορούμε την ανάταση. Ούτε καν την προσπάθεια για ανάταση δεν αντέχουμε.
Έρχεται ο άνθρωπος του Χάους.
Ο νόμος της Εντροπίας σαπίζει τις ψυχές μας. Ο άνθρωπος αποκτά τη ζωική δύναμη που θα του επιτρέψει να ζήσει στον μέγιστο δυνατό χρόνο, πριν η Συμπαντική, απόλυτη Αταξία τον καταβροχθίσει.
(Είσαστε ακόμα στο σκοτάδι της φανταστικής μου ιστορίας; Ναι; Κουράγιο. Σε λίγο βγαίνουμε στο Φως! Στο Φως μίας οντολογικής αίσθησής μας για την ύπαρξη της Ελπίδας).
Και τώρα: Είμαστε σα θάλασσα χωρίς μπλε, αρμύρα, θαλασσοπούλια, νησιά, ακτές, άσπρα πανιά, κουπιά. Σα μάτια άδεια χωρίς έκφραση. Σαν ουρανός χωρίς την αίσθηση της απεραντοσύνης. Σα νύχτα χωρίς αστέρια, χωρίς τέλος. Σα φράση χωρίς νόημα. Σα φιλί από πέτρινα χείλη. Σα λουλούδια ψεύτικα, χωρίς άρωμα. Σαν ποίημα χωρίς ανάταση. Σαν όνειρο χωρίς υπέρβαση. Σαν ουτοπία που δεν μεταθέτει τα όρια του εφικτού. Σα μουσική ακατανόητη από το συναίσθημα. Σα δειλινό χωρίς συνειρμούς. Σαν θάνατος που δεν είναι είσοδος.
Είμαστε μια ανθρωπότητα που της λεηλάτησαν τα όνειρα. Είμαστε περίπου νεκροί.
Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε εμείς οι εναπομείναντες, σα σάρκινη μηχανή που διαθέτει όλα τα αναγκαία καύσιμα για να φτάσει στην άκρη του χρόνου.
Για όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να προηγηθεί το μέγιστο των εγκλημάτων. Να φορέσει ο Θεός τη μάσκα του ανύπαρκτου, του σκότους, του Χάους.
Δεν υπάρχει τώρα Τέχνη που να δείχνει δρόμους. Να λυτρώνει. Να εξανθρωπίζει.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι για τον άνθρωπο. Κανείς δεν αγωνίζεται, δεν πεθαίνει για μια Ιδέα. Δεν δίνει το δάκρυ του, το χέρι του.
Εμείς που απομείναμε είμαστε η Κόλαση.
Όποιο ανθρώπινο λουλούδι ανθίζει, το ξεριζώνει το δρεπάνι του θανάτου. Γιατί κανένα «λουλούδι» δεν αποδέχεται τη λογική της πραγματικότητας.
Η δομή της ζωής, πάντα τιμωρούσε την ποιότητα. Τώρα όμως την αποκεφαλίζει.
Εντελέχεια της ζωής είναι ο εαυτός της. Η συνέχισή της.
Ποθούμε, αλλά δεν μπορούμε την ανάταση. Ούτε καν την προσπάθεια για ανάταση δεν αντέχουμε.
Έρχεται ο άνθρωπος του Χάους.
Ο νόμος της Εντροπίας σαπίζει τις ψυχές μας. Ο άνθρωπος αποκτά τη ζωική δύναμη που θα του επιτρέψει να ζήσει στον μέγιστο δυνατό χρόνο, πριν η Συμπαντική, απόλυτη Αταξία τον καταβροχθίσει.
(Είσαστε ακόμα στο σκοτάδι της φανταστικής μου ιστορίας; Ναι; Κουράγιο. Σε λίγο βγαίνουμε στο Φως! Στο Φως μίας οντολογικής αίσθησής μας για την ύπαρξη της Ελπίδας).
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012
αΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
24/10/2000 (53)
Ø Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα το να κοιτάς ένα τοπίο, από μακριά, με κιάλια, από το να ζεις μέσα του. Θέλω να πω: είναι άλλο πράγμα να ζεις μέσα στα προβλήματα των μη προνομιούχων και άλλο να τα παρατηρείς με κιάλια από την απόσταση των εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών της περιουσίας σου. Δεν είναι παράλογο που κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μη προνομιούχων πολιτών όρισαν ως υπερασπιστές των συμφερόντων τους ανθρώπους που παρατηρούν τα προβλήματά τους με κιάλια; Σίγουρα είναι.
Αυτά σκεφτόμουν σήμερα το πρωί διαβάζοντας στις εφημερίδες τα σχετικά στοιχεία με τις περιουσίες των βουλευτών μας.
Ø Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα το να κοιτάς ένα τοπίο, από μακριά, με κιάλια, από το να ζεις μέσα του. Θέλω να πω: είναι άλλο πράγμα να ζεις μέσα στα προβλήματα των μη προνομιούχων και άλλο να τα παρατηρείς με κιάλια από την απόσταση των εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών της περιουσίας σου. Δεν είναι παράλογο που κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μη προνομιούχων πολιτών όρισαν ως υπερασπιστές των συμφερόντων τους ανθρώπους που παρατηρούν τα προβλήματά τους με κιάλια; Σίγουρα είναι.
Αυτά σκεφτόμουν σήμερα το πρωί διαβάζοντας στις εφημερίδες τα σχετικά στοιχεία με τις περιουσίες των βουλευτών μας.
Τρίτη 31 Ιουλίου 2012
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
5/8/2000 (47)
Ø "Μεγάλος είναι εκείνος που δείχνει έναν δρόμο", είπε κάποιος. Επειδή Μεγάλοι σίγουρα υπήρξαν και οι δρόμοι δείχθηκαν, τί φταιει κι ακόμα οδοιπορούμε; Ήταν οι δρόμοι που μας υποδείχτηκαν αδιάβατοι, ή εμείς υπήρξαμε ανίκανοι οδοιπόροι;
Ø "Μεγάλος είναι εκείνος που δείχνει έναν δρόμο", είπε κάποιος. Επειδή Μεγάλοι σίγουρα υπήρξαν και οι δρόμοι δείχθηκαν, τί φταιει κι ακόμα οδοιπορούμε; Ήταν οι δρόμοι που μας υποδείχτηκαν αδιάβατοι, ή εμείς υπήρξαμε ανίκανοι οδοιπόροι;
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
12/5/2004 (259)
Ø Σήμερα σκέφτομαι ξανά αυτό που έγραψε ο Καμύ πως είπε ο ζωγράφος Β. Βαν Γκογκ: Πιστεύω όλο και πιο πολύ, ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τον καλό Θεό από τούτο τον κόσμο. Πρόκειται για μια σπουδή Του καθόλου πετυχημένη.
Ø Σήμερα σκέφτομαι ξανά αυτό που έγραψε ο Καμύ πως είπε ο ζωγράφος Β. Βαν Γκογκ: Πιστεύω όλο και πιο πολύ, ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τον καλό Θεό από τούτο τον κόσμο. Πρόκειται για μια σπουδή Του καθόλου πετυχημένη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)