ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

7/3/2005 (276)


Ø Στη σειρά: Η ΒΑΣΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ (ελληνική έκδοση εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ τόμος για το διαστελλόμενο σύμπαν) διαβάζω αυτό: …Η πιο σημαντική ερώτηση που απασχολεί την επιστήμη της αστρολογίας είναι: ποια είναι η προέλευση του Σύμπαντος; Η απάντηση φαίνεται να είναι: εκ του μηδενός…
Οπότε, μοιραία και αυτόματα, σκέφτομαι αυτά: Πόσο επιστημονική είναι η ως άνω θεωρία (που αποτελεί την αφετηρία, τη βάση πάνω στην οποία ξετυλίγεται η γνωστή και επικρατέστερη στους επιστημονικούς κύκλους θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης) όταν σαφώς ισχυρίζεται πως το Μηδέν παρήγαγε το σχεδόν μηδενικής έκτασης σωματίδιο, μέσα στο οποίο υπήρχαν συμπιεσμένα ο χώρος, ο χρόνος και η ύλη του Σύμπαντος; Όλος αυτός ο αντιεπιστημονικός συλογισμός, από επιστήμονες, μόνο και μόνο για να είμαστε πιστοί στην υλιστική ερμηνεία της ύπαρξης του Κόσμου; Και γιατί η πλατωνική, η χριστιανική ερμηνεία είναι λιγότερο επιστημονική, ή περισσότερο παράλογη;
Πάντως, είναι άξιο μελέτης από ειδικούς αυτό το φαινόμενο αυτοτύφλωσης. Προκρούστιας ερμηνείας. Για να αποφύγουν την ιδεαλιστική ερμηνεία έπεσαν στη χαράδρα του αντιλογικού, του μη επιστημονικού. Αν είχαν ονομάσει αυτοαιτία το σωματίδιο που περιείχε το χωροχρονικό συνεχές, τουλάχιστον έτσι θα ήσαν ισόβαθμα λογικοί, ή παράλογοι μ΄ εκείνους που έκαναν το ίδιο με την Ιδέα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

15/7/06 (289)




Ø Παζλ φράσεων του γηραιού της παρέας σε συζήτηση με νέους λογοτέχνες: «Η συλλογική κρίση (το άθροισμα των επιμέρους κρίσεων) είναι αλάνθαστη. Να της έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη. Μπορεί να αργήσει αλλά τελικά θα έρθει…

Η σωστότερη κρίση για το έργο του Καβάφη εκφράστηκε από τον ίδιο τον Καβάφη, χρόνια πριν αρχίσουν να την εκφράζουν οι κριτικοί και το κοινό. Ό,τι ειπώθηκε για το έργο του είναι πιστή αντιγραφή της αυτοκριτικής του…

Η δύναμη των κριτικών της λογοτεχνίας δεν βρίσκεται στην ευστοχία των παρατηρήσεών τους, αλλά στο μέγεθος της κυκλοφορίας του εντύπου που γράφουν...

Μη στέλνετε πάνω από δύο φορές βιβλία σας σε κριτικούς που για διάφορους λόγους δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να ασχοληθούν με το πόνημά σας. Έτσι θα απαλλάξετε κάποιους από αυτούς από το άγχος της αδυναμίας τους να ανταποκριθούν. Αλλά και κάποιους άλλους από το πρόσθετο εισόδημα που αποκτούν πουλώντας με το κιλό το βιβλίο σας…

Να προτιμάτε τα έντυπα μικρής κυκλοφορίας…

Τα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται έντονα για τον έλεγχο, την εξαγορά της κουλτούρας. Μέσω των εντύπων και των ΜΜΕ που διαθέτουν αλλά και των δημοσιογράφων που ελέγχουν θάβουν ή αναδεικνύουν πρόσωπα…

Η ανεξαρτησία του συγγραφέα, έναντι όλων των προσώπων και μέσων προβολής, έχει κόστος. Μεγάλο κόστος. Όσο μικρότερη είναι η αξία ενός δημιουργού, τόσο ευκολότερα πουλάει την πνευματική του ανεξαρτησία…

Το χρηματιστήριο των πνευματικών αξιών της χώρας μας (αλλά όχι μόνο) είναι γεμάτο από φούσκες.

Η εντελέχεια της κάθε φούσκας είναι το ξεφούσκωμα…

Έργο τέχνης είναι μόνο εκείνο που αναβαθμίζει ηθικά και πνευματικά όποιον έρχεται σε επαφή μαζί του…

Το κάθε πνευματικό δημιούργημα είναι ο φανταστικός κόσμος που αντιπαραθέτει ο δημιουργός του στο Πραγματικό (για παρουσίαση, ‘η ερμηνεία, ή βελτίωση, ή άρνηση, ή κατάφαση προς την εικόνα που εκπέμπει το Πραγματικό. Ακόμα ενδέχεται να είναι και έκφραση παράπονου, ή εξέγερσης…

Ο πραγματικός αντίπαλος του κάθε δημιουργού είναι το αβυσσαλέο υποσυνείδητο του εγώ του…

Το ανθρώπινο υποσυνείδητο αρνείται όλες τις ηθικές αξίες που ανακάλυψε και υπηρετεί το συνειδητό. Είναι χαοτικό, αντιουμανιστικό, μηδενιστικό και δύσκολα αντιμετωπίζεται…

Ο κύριος σκοπός του δημιουργού Τέχνης πρέπει να είναι η μείωση του πόνου των όντων…

Να μην υπερασπίζετε το έργο σας σε τυχών αρνητές, ή επικριτές του. Αυτό είναι δουλειά άλλων…

Όσο βαθύτερα εισβάλει ο προβληματισμός του έργου σας στην Ουσία της Ύπαρξης, τόσο λιγότεροι θα το παρακολουθήσουν…

Όχι το πόσοι, αλλά το ποιοι στηρίζουν το έργο σας έχει σημασία… (συνεχίζεται…).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

18/5/2004 (260)


Ø (…Η Τέχνη είναι μια μορφοποιημένη απαίτηση του αδύνατου), γράφει ο Καμύ στον «Επαναστατημένο Άνθρωπο».
Σκέφτομαι: Άραγε, πόσων καλλιτεχνών, ιδιαίτερα συγγραφέων, το έργο υπηρετεί αυτήν τη βασική αναγκαιότητα;

28/9/2005 (280)


Ø Γράφω κάπου στο μυθ.: “O Άνθρωπος Που Δεν Χρειαζότανε Κανέναν” αυτό:
«Η δυναμική των θαυμάτων αναλώθηκε μέσα στο πρώτο μέγιστο θαύμα, που ήταν υ αυθυπαρξία της Αρχής του Κόσμου, η οποία μετέτρεψε ένα μέρος της, ή ένα όνειρό της στον αιτιοκρατούμενο υλικό Κόσμο» (Αυτή η σκέψη είναι η ταφόπετρα της αιτιοκρατικής, μηχανιστικής μεθόδου για την ερμηνεία του Κόσμου. Και του Υλισμού, βέβαια).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

3/12/2001 (108)


Ø Σκέφτομαι: Η φαντασία, κάποιες φορές, είναι προσπάθεια υπέρβασης του πραγματικού, ακόμα και απόρριψής του.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

19/5/06 (286)


Ø Ξανασκέφτομαι: Δεν μπόρεσα να εξηγήσω ποτέ γιατί οι λεγόμενοι ορθολογιστές υλιστές, βρίσκουν την αυτοαιτία της ύπαρξης της Ύλης ως λογικότερη (ή και μόνη εκδοχή ερμηνείας) εκείνης των ιδεαλιστών κάθε μορφής, που υποστηρίζουν την αυτοαιτία της ύπαρξης του Θεού

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

7/2/2004 (252)


Ø «Ο καλλιτέχνης αντιμάχεται το πραγματικό», λέει κάπου ο Καμύ.
Το Πραγματικό αντιμάχεται τον εαυτόν του, μέσω της Τέχνης, λέω εγώ.