28/9/2005 (280)


Ø Γράφω κάπου στο μυθ.: “O Άνθρωπος Που Δεν Χρειαζότανε Κανέναν” αυτό:
«Η δυναμική των θαυμάτων αναλώθηκε μέσα στο πρώτο μέγιστο θαύμα, που ήταν υ αυθυπαρξία της Αρχής του Κόσμου, η οποία μετέτρεψε ένα μέρος της, ή ένα όνειρό της στον αιτιοκρατούμενο υλικό Κόσμο» (Αυτή η σκέψη είναι η ταφόπετρα της αιτιοκρατικής, μηχανιστικής μεθόδου για την ερμηνεία του Κόσμου. Και του Υλισμού, βέβαια).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

3/12/2001 (108)


Ø Σκέφτομαι: Η φαντασία, κάποιες φορές, είναι προσπάθεια υπέρβασης του πραγματικού, ακόμα και απόρριψής του.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

19/5/06 (286)


Ø Ξανασκέφτομαι: Δεν μπόρεσα να εξηγήσω ποτέ γιατί οι λεγόμενοι ορθολογιστές υλιστές, βρίσκουν την αυτοαιτία της ύπαρξης της Ύλης ως λογικότερη (ή και μόνη εκδοχή ερμηνείας) εκείνης των ιδεαλιστών κάθε μορφής, που υποστηρίζουν την αυτοαιτία της ύπαρξης του Θεού

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

7/2/2004 (252)


Ø «Ο καλλιτέχνης αντιμάχεται το πραγματικό», λέει κάπου ο Καμύ.
Το Πραγματικό αντιμάχεται τον εαυτόν του, μέσω της Τέχνης, λέω εγώ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

31/8/07 (311)


Ø Ιδιαίτερα τώρα πρέπει να δυναμώσουμε το «Δάσος» (εκείνων των πράξεων) που παρέχει το οξυγόνο που συντηρεί τη φλόγα της Ελπίδας, της πίστης στον Άνθρωπο, για ένα ακόμα πιο ανθρώπινο μέλλον.

3/6/12: (344)


 Σκέφτομαι: Είμαστε οι τραγικοί ηθοποιοί ερμηνευτές ενός ακατανόητου αιματηρού, όλο πόνο και δάκρυα σεναρίου που έγραψε η Πρώτη Αιτία – Θεός, ή το Μηδέν (αυτή η αντιλογική θέση είναι η κατάληξη της Υλιστικής ερμηνείας του Κόσμου κι ας μην το γνωρίζει).

Κι αν ο Θεός είναι ο Δημιουργός του Κόσμου, άρα και ο θεατής της συνολικής συμπαντικής σκηνής, σε ένα ελάχιστο μέρος της οποίας παίζεται το τραγικό, ακατανόητο σενάριο της Ύπαρξής μας, τότε ένα αίσθημα υπαρξιακής αναρχίας πρέπει να μας κυριέψει, το οποίο θα μας βοηθήσει να λυτρωθούμε από τους ρόλους θηρευτών και θηραμάτων που παίζουμε, να αγκαλιαστούμε, να αγκαλιάσουμε ό,τι αναπνέει. Και τέλος, μέσα στη γιγάντια μέθη της θεϊκής Αγάπης που θα νιώσουμε να πούμε προς την Αιτία της Δημιουργίας αυτό: “ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ”. Κάπου εκεί θα νοηματοδωθεί η Ύπαρξη του Κόσμου. Και ίσως η πράξη μας αυτή να είναι ο λόγος για τον οποίο πλαστήκαμε.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

16/4/08 (317)



Ø Η ερώτηση προς τον γηραιό της παρέας ήταν: «Ποια είναι η υπέρτατη αρχή που πρέπει να υπηρετεί ο Άνθρωπος;».

«Η υπαρξιακή αλληλεγγύη. Η συμπόνια», απάντησε εκείνος